บทที่ 437

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจ้องเธอไม่วางตา “ถ้าอย่างนั้นคงปล่อยไปไม่ได้ครับ ถ้าหากคุณเกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างเดินทางจะทำยังไงล่ะครับ？เดี๋ยวพวกผมเรียกรถพยาบาลให้ดีกว่า”

เรียกรถพยาบาลบ้าบออะไรล่ะ！

ลั่วอวี่เฉิงก่นด่าในใจ ก่อนฉวยจังหวะที่เจ้าหน้าที่เผลอพุ่งตัวออกไปทันที ตั้งใจจะวิ่งไปซ่อนในห้องน้ำก่อน รอให้ตำรวจไปแล้วค่อยหาทางหนีทีไล่อีกที

แต่ทว่ากลับสายไปเสียแล้ว

ตำรวจเดินตรงเข้ามาขวางหน้าเธอไว้

“ไม่ทราบว่าใช่คุณลั่วอวี่เฉิงหรือเปล่าครับ？”

ลั่วอวี่เฉิงสีหน้าซีดเผือดรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน “ไม่ ไม่ใช่ฉันค่ะ ไม่ใช่ฉัน พวกคุณจำคนผิดแล้ว จำผิดแล้ว…”

“ขอดูบัตรประชาชนด้วยครับ”

ลั่วอวี่เฉิงกอดกระเป๋าไว้แน่น “ไม่ ฉันไม่ได้เอาบัตรมา”

แต่งานเลี้ยงวันนี้แขกทุกคนจำเป็นต้องแสกนบัตรประชนชาถึงจะเข้าร่วมงานได้…