บทที่ 446

ช่วงสัปดาห์แรกที่เจี่ยนจือเข้าเรียน เธอก็สามารถปรับตัวเข้ากับเพื่อนร่วมชั้นและอาจารย์ได้เป็นอย่างดี

เธอเป็นนักศึกษาคนเดียวในชั้นที่—มีอาการบาดเจ็บที่ขา เธอเคยกังวลว่าเพื่อนร่วมชั้นจะมองเธอด้วยสายตาแปลกประหลาด แต่ยังดีที่เหมือนว่าทุกคนจะไม่ได้สนใจขาของเธอเลย มีบางคนที่สังเกตได้ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ทุกคนเห็นว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาที่ไม่ได้ผิดปกติอะไร ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีมาก

ในสัปดาห์ที่สอง เช้าวันหนึ่งที่เธอกำลังไปโรงเรียน เธอก็เห็นชายคนหนึ่งถือช่อดอกลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์อยู่หน้าประตูโรงเรียน เขายืนบนเส้นทางที่เธอต้องเดินผ่าน รอยยิ้มของเขาทำให้วันที่มืดครึ้มมีแสงสว่างสาดส่อง

“เจี่ยงซื่อฝาน! นายมาที่นี่ได้ยังไง!” เจี่ยนจือเดินไปหาเขา ก่อนถามขึ้นอย่างจริงจัง