บทที่ 447

เจี่ยนจือมองรอยยิ้มของชายคนนั้น ก่อนเบิกตากว้างขึ้นมา

ในที่สุดเจี่ยงซื่อฝานก็สัมผัสได้ว่าสายตาของเธอนั้นมีอะไรบางอย่างผิดปกติไป เขาค่อย ๆ หุบยิ้ม สายตาเปลี่ยนเป็นท่าทางระมัดระวังแทน

เจี่ยงอวี๋ฝานแลบลิ้นปลิ้นตาใส่พี่ชายของเธอ ทำให้เขาหันมาดีดหน้าผากทีหนึ่ง

มือทั้งสองข้างของเจี่ยงซื่อฝานเต็มไปด้วยแป้ง จึงทำให้หน้าผากของเจี่ยงอวี๋ฝานเปื้อนสีขาว เจี่ยนจือมองไปทางสองพี่น้องที่กำลังทะเลาะกัน แล้วหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ นั่นทำให้เธอนึกถึงเจี่ยโจวที่อยู่ที่บ้านอย่างอดไม่ได้ เธอไม่เคยมีช่วงเวลาอบอุ่นกับครอบครัวแบบนี้เลย

แต่ตอนนี้เธอมีลูกพี่ลูกน้องแล้ว อีกทั้งยังเป็นพี่ชายที่ดีกว่าพี่ชายคนไหน ๆ

เมื่อเจี่ยงซื่อฝานเห็นเธอยิ้ม เขาถึงเดินเข้ามากล่าวคำว่าขอโทษ “ขอโทษนะครับพี่เจี่ยน…