บทที่ 456

เจี่ยงซื่อฝานรีบเข้าไปพยุงเธอ “นั่งลงก่อน เดี๋ยวผมทำเอง”

เขาพยุงเธอไปนั่งบนโซฟา แต่เธอกลับโบกมือแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร จริง ๆ นะ…”

“โอเค ๆ พี่ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมไปเก็บของก่อน” เจี่ยงซื่อฝานพูดตามน้ำ

แต่เขาเพิ่งเอาจานชามตะเกียบเข้าเครื่องล้างจาน ตอนที่เดินออกมา เขาก็เห็นว่าเธอหลับบนโซฟาแล้ว

เขากลัวว่าเธอจะนอนไม่สบายตัว ดังนั้นจึงเรียกเธอเสียงเบา “พี่เจี่ยน พี่เจี่ยน ไปนอนบนเตียงเถอะ”

เจี่ยนจือหลับตาสนิท ปลุกยังไงก็ไม่ตื่น

เจี่ยงซื่อฝานถอนหายใจออกมา จากนั้นก็อุ้มเธอไปที่ห้องนอน

เธอเมามากจริงๆ ใบหน้าแดงก่ำเหมือนถูกทาด้วยผงชาด

ในขณะที่เขากำลังวางเธอลง ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอก็เป่ารดข้างหู ทำให้เขาแข็งเกร็งไปทั้งตัว

เมื่อมองเห็นใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากฉ่ำน้ำเหมือนดอกกุหลาบ เขาก็ไม่อยากลุกขึ้นเลย…