บทที่ 460

สีหน้าของเจี่ยนจือแน่วแน่เย็นชา เมื่อพูดจบเธอก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในบ้าน

เจี่ยงซื่อฝานมองเวินถิงเยี่ยนด้วยสายตาดูถูก แต่เจี่ยนจือก็หันกลับมาเรียกเขา “กลับบ้านเถอะ มัวยืนทำอะไรอยู่”

เวินถิงเยี่ยนทรุดตัวลงกับพื้น มองดูประตูบานนั้นที่กำลังปิดลง

เธอพูดว่า “กลับบ้านเถอะ”...

คำพูดนี้ เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะพูดกับคนอื่นเลย

“เวินถิงเยี่ยน เมื่อไหร่นายจะกลับบ้าน?”

“เวินถิงเยี่ยน ฉันอยากกลับบ้านก่อน”

“เวินถิงเยี่ยน ตอนที่กลับมาบ้านนายช่วยซื้อของมาให้ฉันหน่อยได้ไหม?”

“เวินถิงเยี่ยน ถ้านายจะกลับบ้าน นายบอกฉันก่อนนะ”

“เวินถิงเยี่ยน กลับบ้าน…”

คำว่า “กลับบ้าน” ที่เธอพูดนั้น หรือว่าไม่ได้เป็นคำศัพท์ที่พวกเขาใช้ด้วยกันแล้ว? มีแค่เขากับเธอที่มีบ้านด้วยกัน!

แต่ตอนนี้เธอกลับเรียกผู้ชายคนอื่นให้กลับบ้าน…