บทที่ 461

เจี่ยนจือเหลือบตามองเขาเล็กน้อยก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา “ยังไม่รีบขึ้นรถอีก？ไม่หนาวหรือไง？”

“หา？” เจี่ยงซื่อฝานตั้งตัวไม่ทันสีหน้าจึงดูมึนงงกว่าเก่า

“นายจะยืนฉลองคริสต์มาสอีฟตรงนี้คนเดียว？”เจี่ยนจือสบตากับเขาพร้อมรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้า

“ไม่ใช่…ผม…เอ่อ…คือผม…คือ…ผม…” เขาเดินวนไปวนมาอย่างคนลนลาน “อ้อ ๆ ใช่ รอผมเดี๋ยวนะ ผมไปหยิบของขวัญก่อน！”

เดิมทีเขาคิดไว้แล้วว่าพี่ชายของเจี่ยนจือคงมารับเธอไปกินข้าวที่บ้าน ก่อนหน้านี้เขาแอบฝันกลางวันและจินตนาการอยู่หลายครั้งว่าหากเจี่ยนจือชวนเขาไปด้วย เขาจะเตรียมของขวัญอะไรไปดี ดังนั้นเขาจึงซื้อของขวัญเตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้

แต่พอเขารีบกลับไปหยิบของขวัญแล้ววิ่งกลับมาด้วยความตื่นเต้น กลับพบว่าบริเวณนั้นมีแขกไม่ได้รับเชิญเพิ่มมา：เวินถิงเยี่ยน