บทที่ 464

วันถัดมา หลังจากตื่นนอนเจี่ยนจือก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนอุ้มเธอมาส่ง？เพราะเธอจำได้ว่าเธอผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของคุณย่า

บรรยากาศอบอุ่นของเมื่อคืนยังคงเด่นชัดอยู่ในความทรงจำของเธอ ไม่ว่าจะเป็นเตาผิง หิมะ แสงไฟหรือมื้อค่ำอันสมบูรณ์แบบ

ตอนเด็ก ๆ เวลาดูรายการพิเศษวันตรุษจีนทางโทรทัศน์ มักจะได้ยินเพลง 《ค่ำคืนที่ไม่อาจลืมเลือน》 อยู่เสมอ

แต่เธอไม่เคยเข้าใจเลยว่านิยามของ “ค่ำคืนที่ไม่อาจลืมเลือน”นั้นเป็นแบบไหนกันแน่

เพราะเธอไม่เคยได้รู้สึกแบบนั้นมาก่อนจึงไม่เข้าใจ

แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว

ค่ำคืนที่งดงาม มักจะทำให้คนรู้สึกอยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้หรือยืดเวลามันออกไปอีกสักนิด

เจี่ยนจือนอนอ้อยอิ่งอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่อยู่สักพัก ก่อนจะตัดสินใจหยัดตัวขึ้น…