บทที่ 466

กว่าเจี่ยนจือจะทำกายภาพเสร็จแล้วออกมาก็เกือบจะถึงเวลาเที่ยงวันแล้ว ตอนนี้เจี่ยงซื่อฝานกำลังประคองเธอออกจากตัวคลินิก

เพราะหิมะตกหนัก ยิ่งทำให้เจี่ยนจือที่ร่างกายเดินเหินไม่สะดวกลำบากยิ่งขึ้นไปอีก

ผนวกกับโปรแกรมทำกายภาพของเจี่ยนจือวันนี้ค่อนข้างเข้มข้น เธอจึงมีอาการขาอ่อนเล็กน้อยแม้จะมีเจี่ยงซื่อฝานคอยประคองเดินออกมาถึงลานจอดรถด้านนอก แต่เมื่อเจี่ยงซื่อฝานปล่อยมือ เธอก็ทรงตัวไม่อยู่เซถลาไปข้างหลังทันที

ถัดจากที่จอดรถของพวกเขาไม่ไกลนัก มีรถคันหนึ่งจอดอยู่ตรงจุดนั้นตลอดทั้งช่วงเช้า

ร่างสูงในรถมองภาพตรงหน้าโดยไม่แม้แต่จะกระพริบตา ก่อนจะตบพวงมาลัยอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด “แค่ประคองให้ดียังทำไม่ได้เลยหรือไง！”

แต่เพิ่งจะสบถด่าไป เจี่ยงซื่อฝานก็รีบเอื้อมมือคว้าเจี่ยนจือไว้