บทที่ 467

“ถ้าคุณยังห้ามปากตัวเองไม่ได้ ระวังจะไม่มีคนเก็บศพให้！” ร่างสูงคำรามเสียงต่ำ

โรเบิร์ตเลิกคิ้วยียวน “แล้วแต่แกเถอะ หลังจากฉันตายแกจะเอาศพฉันไปทิ้งที่ไหนก็เชิญ ตอนมีชีวิตอยู่ยังทำอะไรไม่ได้ ตายไปแล้วยังต้องสนใจอะไรอีก”

เจี่ยงซื่อฝานขับรถออกจากคลินิกด้วยสีหน้าชื่นมื่น เมื่อขับรถมาถึงถนนที่ตัดผ่านสวนธารณะที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านนัก จู่ ๆ เขาก็จอดรถ “รุ่นพี่ครับ ผมอยากโทรคุยกับพี่เจี่ยนหลาน”

“โทรหาพี่ชายฉันทำไม？” บางครั้งเจี่ยนจือก็แอบรู้สึกว่าเด็กคนนี้เจ้าเล่ห์ไม่เบา ชอบส่งสายตาน่าสงสารเหมือนพวกลูกสุนัขจนเธอเผลอใจอ่อนด้วยทุกที

“รุ่นพี่ครับ ผมมีร้านอาหารที่จองไว้ตั้งแต่เดือนที่แล้ว ตั้งใจว่าวันคริสมาสต์จะชวนพี่ไปกินด้วยกัน…” มาแล้วสินะสายตาน่าสงสารแบบนั้น

เจี่ยนจือจ้องเขาเขม็ง