บทที่ 468

จังหวะการเต้นของแขกในร้านค่อย ๆ ช้าลงตามจังหวะดนตรี

เดิมทีทุกคนยังคงเต้นเบียดเสียดกันอยู่กลางฟลอร์ แต่ไม่นานบรรดาแขกรอบตัวเจี่ยนจือและเจี่ยงซื่อฝานก็ค่อย ๆ บางตาลงเรื่อย ๆ

เสียงดนตรีชวนให้ผู้คนคล้ายตกอยู่ในภวังค์ โดยเฉพาะเมื่อวงดนตรีเริ่มบรรเลงเพลงรักแสนหวาน คนสองคนที่ต่างฝ่ายต่างเก็บซ่อนอะไรไว้ในห้องหัวใจยังคงหลงไหลมัวเมาไปกับเสียงดนตรีโดยไม่ทันสังเกตเลยว่ารอบตัวเกิดอะไรขึ้น และยิ่งไปกว่านั้นทั้งสองคนยังเป็นพวกคลั่งไคล้ในการเต้นรำ เมื่อเริ่มเคลื่อนไหวไปตามจังหวะเพลงก็เผลอประสานท่วงท่าของการแสดงระบำจีนคู่ด้วยกันโดยไม่รู้ตัว

และเมื่อได้เริ่มเต้นแล้ว ก็ไม่มีใครหยุดได้อีก

แขกเหรื่อที่มาเริ่มทยอยกลับไป แต่ไม่เป็นไร

และต่อให้ทุกคนกลับไปนั่งที่โต๊ะแล้วหันมาให้ความสนใจกับพวกเขา ก็ไม่เป็นไร