บทที่ 469

เขาไม่อยากยอมรับเลยว่าทั้งสองคนดูเข้ากันได้ดีแค่ไหน และยิ่งไม่อยากยอมรับเลยว่าภาพที่ทั้งสองคนเต้นรำด้วยกันมันออกมากลมกลืนราวกับถูกสร้างมาเพื่อกันและกัน

และสิ่งที่ทำให้เขาปวดใจที่สุดคือ เธอสามารถกลับไปเต้นรำได้อีกครั้ง แต่คนที่พาเธอไปถึงฝั่งฝันนั้นกลับไม่ใช่เขา…

ทั้ง ๆ ที่เขาหวังให้เธอกลับไปเต้นรำมากกว่าใคร ๆ …

ทั้ง ๆ ที่คนที่พร้อมทุ่มเททุกอย่างเพื่อให้เธอได้โบยบินที่สุดคือเขา…

ตลอดห้าปี กว่าหนึ่งพันแปดร้อยวัน เขาเฝ้าพูดประโยคเดิมซ้ำ ๆ ไม่ต่ำกว่าพันครั้ง：เจี่ยนจือ ฉันหวังให้เธอมีความสุขมากกว่าใคร

ไม่ว่าจะพูดออกไปให้เธอได้ยินหรือตั้งมั่นกับตัวเองในใจ แต่ไม่ว่ายังไงสุดท้ายเขาก็เลือกวิธีที่ผิดที่สุด…

เขาเคยคิดว่าชีวิตที่สุขสบายไม่ต้องคอยกังวลเรื่องเงินทองคือชีวิตที่ดีที่สุดสำหรับเธอ…