บทที่ 470

เขาแค่นหัวเราะ “คุณไม่ได้เสียใจหรอก คุณแค่รู้สึกโดดเดี่ยวตอนที่ตกต่ำต่างหาก ถึงได้คิดถึงแม่ผมขึ้นมา”

โรเบิร์ตยกยิ้มบาง “แล้วแกล่ะ？ทำไมตอนนี้แกถึงเพิ่งมาคิดถึงเด็กคนนั้น？”

คำพูดนั้นไม่ต่างอะไรกับค้อนหนัก ๆ ที่ฟาดลงบนศีรษะของเวินถิงเยี่ยน เสียงอื้ออึงดังสะท้อนข้างหู ความเจ็บปวดที่เก็บซ่อนไว้ใต้ก้นบึ้งหัวใจค่อย ๆ ตีตื้นขึ้นมา “คุณไม่เข้าใจหรอก！ผมไม่เหมือนคุณ！”

“ไม่เหมือนตรงไหนล่ะ？ลูกชาย？” โรเบิร์ตว่าต่อ “ทั้ง ๆ ที่ฉันเป็นตัวอย่างของคนที่เลือกทางผิด แต่แกยังไม่เคยคิดจะเรียนรู้อะไรจากมันเลย แล้วแกต่างจากฉันตรงไหน？”

“ไม่！ไม่เหมือน！ผมไม่เหมือนคุณ！” เวินถิงเยี่ยนไม่อยากทนฟังคำพูดพล่ามไร้สาระต่ออีก “คุณมีสิทธิ์อะไรมาว่าผม？”

หลังจากระเบิดอารมณ์เสร็จ ร่างสูงก็หมุนตัวกลับเข้าห้องทิ้งตัวบนฟูกนอน…