บทที่ 472

จู่ ๆ เวินถิงเยี่ยนก็หายตัวไป

เริ่มตั้งแต่คริสต์มาสผ่านช่วงคืนข้ามปีมาจนตอนนี้ใกล้จะถึงเทศกาลตรุษจีน เขาไม่ได้มาปรากฏตัวให้เจี่ยนจือเห็นอีกเลย

เจี่ยนจือไม่ได้รู้สึกอะไรกับการหายตัวไปของเขาและแทบไม่ได้นึกถึงเขาเลยด้วยซ้ำ เพราะตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมาหัวใจของเธอถูกเติมเต็มด้วยความสนุกสนานของเทศกาล ความอบอุ่นจากคนในครอบครัวและเจี่ยงซื่อฝานเองก็เข้ามาเติมเต็มพื้นที่ข้างกายเธอเช่นกัน จนเธอไม่เหลือทั้งเวลาและพื้นที่ให้ความทรงจำในอดีต

ท่ามกลางช่วงเวลาแห่งความสุข หากจะมีเรื่องใดที่ทำให้เธอรู้สึกเสียใจก็คงเป็นข่าวร้ายที่เธอได้ยินมาจากคลินิกของคุณหมอฟู่

คุณยายผิวสีคนนั้นบอกว่า：โรเบิร์ตเสียชีวิตแล้ว

คุณลุงที่มักจะเรียกเธอว่าสาวน้อยนักเต้นด้วยรอยยิ้มคนนั้นไม่ปรากฎตัวที่คลินิกอีกเลย