บทที่ 474

คุณป้าหัวเราะเบา ๆ “เด็กผู้หญิงจากบ้านมาไกลขนาดนี้ จะคิดถึงบ้านบ้างก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ？”

หลังจบมื้อค่ำที่บ้านคุณป้า เจี่ยนจือเดินเข้ามาหาคุณย่าเพื่อดูท่านถักเสื้อไหมพรม

ตั้งแต่คุณย่าย้ายมาอยู่ที่นี่ ท่านหลงใหลงานออกแบบเครื่องประดับและงานตัดเย็บเสื้อผ้าเป็นพิเศษผนวกกับได้รับแรงสนับสนุนจากคุณป้า ความชอบของท่านยิ่งมีมากขึ้นเรื่อย ๆ จนฉุดไม่อยู่ พอเริ่มเข้าช่วงฤดูใบไม้ร่วงท่านเริ่มสนใจด้านการถักไหมพรม จนท่านถักเสื้อไหมพรมให้ทั้งเธอ คุณป้าและพี่ชายได้คนละตัวแล้ว ส่วนตัวที่ท่านกำลังถักอยู่ดูจากสีน่าจะเป็นของผู้ชาย เจี่ยงซื่อฝานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ นั่งมองเสื้อในมือคุณย่าด้วยความคาดหวังอย่างไม่คิดปิดบัง

“คุณย่า ตัวนี้คงไม่ใช่ของป๊อบปี้ใช่ไหมครับ？”เจี่ยงซื่อฝานมองคุณย่าด้วยแววตาน่าสงสาร