บทที่ 483

“เวินถิงเยี่ยน!” เจี่ยนจือหันกลับไปเรียกเขา

เขาชะงักฝีเท้าแล้วหมุนตัวกลับมา ในตอนนั้นเขายังตกใจเล็กน้อย และรอให้เธอพูดต่อ

“ทำไมนายถึงต้องมาเปิดบ้านคุกกี้ที่นี่?”

เวินถิงเยี่ยนถอนหายใจเบา ๆ “พื้นที่ตรงนี้เป็นมรดกที่พ่อแท้ ๆ ที่ฉันไม่ยอมรับทิ้งเอาไว้ ก่อนหน้านี้มันขายเคยเหล้า ตอนนี้ฉันไม่มีเงินไปซื้อร้านอื่น ถ้ามันสร้างความลำบากใจให้เธอ ถ้าอย่างนั้น…”

“ไม่ต้อง” เธอพูดตัดบท ขอให้พวกเขาต่างคนต่างอยู่ ตัวเธอเองก็ไม่ได้อันธพาลขนาดนั้น

เธอหมุนตัวเดินเข้าไปในคลินิก จากนั้นเสียงของแอนนาก็ไล่ตามหลังขึ้นมา

“เป็นอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ คืนนี้เธออยากกินอะไร?”

“ต้มเส้นสปาเกตตีกันเถอะ”

“ซอสเนื้อหรือว่าทะเล?”

“อะไรก็ได้”