บทที่ 484

เจี่ยงซื่อฝานซาบซึ้ง เขาดึงเธอมากอดไว้ “ขอโทษครับ ผมผิดเอง หลังจากนี้ผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว”

เจี่ยนจือยิ้ม “อื้อ ฉันหิวแล้ว”

เจี่ยงซื่อฝานรีบพูดขึ้น “ถ้าอย่างนั้นพวกเรารีบกลับบ้านกันเถอะ!”

เขาหมุนตัวแล้วลงไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าเจี่ยนจือ ก่อนจับมือเธอมาวางบนไหล่ แล้วแบกเธอขึ้นหลัง พร้อมสาวเท้าออกจากโรงเรียนด้วยความรวดเร็ว ภาพเหตุการณ์นั้นดึงดูดความสนใจจากนักเรียนที่อยู่ในโรงเรียนได้เป็นอย่างดี พวกเขาจึงตะโกนแซวกันเสียงดัง

หลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้เจอเวินถิงเยี่ยนไปสักพักใหญ่

บางครั้งฉันยังบังเอิญเจอแอนนาที่ซูเปอร์มาร์เก็ต แต่เธอเห็นแค่แอนนาเพียงคนเดียว เวินถิงเยี่ยนไม่ได้อยู่ที่นั่นด้วย

บางวันก็ได้ยินหมิงหมิงและพยาบาลคนอื่น ๆ บ่นขึ้นว่า “ทำไมเดี๋ยวนี้บ้านคุกกี้ไม่มาส่งขนมฟรีแล้วล่ะ?