บทที่ 487

ในที่สุดงานเลี้ยงรุ่นก็จบลงแบบนั้น

หลังจากเวินถิงเยี่ยนลากอาเฟิงออกไปแล้ว หลัวฮว่าชุนก็มองหน้าเจี่ยนจืออย่างกระดากอาย ก่อนจะหาข้ออ้างขอตัวกลับก่อนเช่นเดียวกัน

เจี่ยนจือรู้สึกขำมาก คำพูดประโยคนั้นของอาเฟิงเป็นความจริงทั้งหมด ถ้าชอบจริง ๆ ตอนนี้ยังมีโอกาส

แต่หลัวฮว่าชุนไม่ได้ทำแบบนั้น

หลัวฮว่าชุนเพียงแค่ใช้เธอเป็นสนามอารมณ์เพื่อระบายความคับข้องใจที่มีต่อเวินถิงเยี่ยนเท่านั้น

เหอะ พวกผู้ชายก็แบบนี้!

ไม่มีใครดีสักคน!

ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงประโยคนี้ขึ้นมาได้

เพื่อนคนอื่น ๆ ที่เหลือก็เริ่มเมาก็ขอตัวแยกย้ายกันกลับ

คนที่เรียกรถก็เรียกรถ ส่วนคนที่จ้างคนขับรถแทนก็จ้าง เจี่ยนจือแบกหร่านเฉินที่กำลังเมา แล้วออกไปเรียกรถด้านนอก

เมื่อมาถึงด้านหน้าของร้านอาหาร เธอก็พบว่าเวินถิงเยี่ยนกับอาเฟิงกำลังรอรถอยู่…