บทที่ 491

เจี่ยนจือรู้สึกคับแน่นในอก ไม่รู้เลยว่าจะระบายความอึดอัดที่อัดแน่นอยู่ในใจกับใครดี

เธอเป็นคนพูดเองว่าหลังจากนี้ให้เป็นแค่คนแปลกหน้ากัน แต่ตอนนี้คนที่ช่วยเธอในสถานการณ์อันตรายกลับเป็นเขา

“อย่าคิดว่าติดหนี้บุญคุณฉันนะ” จู่ ๆ เขาก็โพล่งขึ้นมา

ราวกับอ่านความคิดเธอออกอย่างนั้นแหละ

เจี่ยนจือหันกลับไปมองเขาแล้วจู่ ๆ ก็เกิดโมโหจนพูดไม่ออก：ตอนนี้คงมองอะไรชัดขึ้นแล้วสินะ？เมื่อก่อนโดนทำของใส่หรือไงถึงได้หน้ามืดตามัวแบบนั้นน่ะ？

“ลุงฉีโทรมาหาฉันแล้วบังเอิญว่าฉันสามารถระบุตำแหน่งเธอได้ ไม่ต้องห่วงหรอก เพราะต่อให้เป็นคนอื่น ฉันก็จะมาช่วยเหมือนกัน” เขาเอ่ยเสียงเรียบเฉย “สุดท้ายคนร้ายบนเรือก็ถูกตำรวจจับไป ช่วงสองสามวันนี้ลุงฉีไม่อยู่ที่ไห่เฉิงด้วย ถ้าฉันไม่ขึ้นเรือมาแล้วใครจะทำ？”