บทที่ 492

“หนาวเหรอ？” เขาถามขึ้น

“เปล่า” แต่สุดท้ายก็กลั้นไม่อยู่ เผลอหลุดจามออกมาอีกครั้ง

เวินถิงเยี่ยนก้มสำรวจตัวเองรวมถึงกวาดสายตามองพื้นที่โดยรอบ ตอนนี้ไม่มีอะไรที่พอจะสร้างความอบอุ่นให้เธอได้เลย

บนเรือมีผ้าห่มเพียงแต่ทั้งหมดล้วนเป็นของลูกเรือเธอคงจะไม่สบายใจเท่าไหร่ ส่วนเขาตอนนี้สวมเพียงเสื้อยืดธรรมดา ๆ ไม่มีอะไรจะถอดให้เธอใช้คลุมได้

“เข้าไปพักข้างในไหม？” เขาเสนอขึ้น

“ไม่ไป！” เรือลำนี้เป็นเรือสินค้านะ ห้องพักด้านในเป็นสถานที่พักผ่อนของพวกลูกเรือ เธอไม่อยากยุ่มย่ามพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่น อีกอย่างเธอไม่เคยชินกับการนอนบนเตียงของผู้ชายคนอื่นด้วย

“ถ้างั้นรอฉันตรงนี้นะ” เขาหยัดตัวขึ้น

เธอเดาว่าเขาคงไปหาเสื้อหรือผ้าห่มมาให้ แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่แค่ความหนาวหรอกที่ทำให้เธอทรมาน

เธอรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังเมาเรือ