บทที่ 493

“ปล่อยนะ！” ครั้งนี้เวินถิงเยี่ยนมีท่าทีแข็งกร้าวกว่าเก่า เขาโอบเอวเธอแล้วดึงเข้าหาตัวทันที

“นายช่วยหลีกไปไกล ๆ ได้ไหม！” ไม่ว่ายังไงเจี่ยนจือก็ไม่ยอมหันหน้าไปมองเขา

เหมือนเวินถิงเยี่ยนจะเริ่มเข้าใจสถานการณ์ “เธอโง่หรือเปล่า？ต่อหน้าฉันยังต้องรักษาภาพลักษณ์อีกเหรอ？อาเจียนแล้วจะเป็นอะไรไป？พวกเรารู้จักกันมาสิบปีแล้วนะ ฉันเห็นเธอมาทุกอิริยาบถแล้ว มีอะไรต้องอายอีก？บนโลกนี้มีใครได้เห็นตัวตนเธอทุกด้านยิ่งกว่าฉันอีกหรือไง？”

“เวินถิงเยี่ยน！” เจี่ยนจือยอมรับว่าต่อให้เธอจะประกาศกร้าวว่าต่อจากนี้เป็นแค่คนแปลกหน้าต่อกัน แต่สุดท้ายเวินถิงเยี่ยนก็ยังเป็นคนที่สามารถทำให้เธอโกรธจนแทบบ้าได้อยู่เสมอ เธอตวัดสายตามองเขา “คนที่รู้จักฉันดีที่สุดในโลกเหรอ？คนอย่างนายมีหน้าพูดคำนี้ได้ยังไง？”