บทที่ 495

ตกใจ เสียใจ รู้สึกผิด…ความรู้สึกพวกนี้ผสมปนเปอยู่ในหัว เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายรอยยิ้มขื่นขมก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “จะเป็นไปได้ยังไง？ไม่ว่ายังไงฉันก็…”

“ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ทั้งนั้น！” เธอตัดบททันที “นายยังจำฉากดังใน《ไททานิค》ได้ไหม？ฉากบนหัวเรือที่พระเอกประคองนางเอกจากด้านหลังแล้วนางเอกกางแขนเหมือนจะโบยบินน่ะ？ถ้าเปลี่ยนเป็นฉันกับนาย ป่านนี้ฉันคงตกทะเลไปนานแล้ว”

“เจี่ยนจือ…ฉันไม่…”

“หุบปากไปซะ！ฉันไม่อยากได้ยินนายพล่ามอะไรไร้สาระอีก！อดีตก็คืออดีต ตอนนี้นายไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันก็พอ”

เวินถิงเยี่ยนก้มหน้าลง ผ่านไปพักใหญ่เขาถึงเงยหน้าขึ้นเหยียดยิ้มให้เธอ “อืม ฉันจะไปให้ไกลเอง เธออยู่ตรงนี้คนเดียวได้นะ？”

เจี่ยนจือไม่ตอบพลางหันหลังหนีเขา

ผ่านไปกว่าหนึ่งนาทีก็ยังไม่มีเสียงหรือการเคลื่อนไหวใด ๆ