บทที่ 496

ทั้งที่เป็นเขามาตลอด แต่เขากลับทำเธอหล่นหายไป…

ลูกเรือที่ถ่ายภาพและวิดีโอไว้ นำผลงานของตนออกมาให้เจี่ยนจือดู พร้อมกับถามเจี่ยนจือว่าเธอเต็มใจให้ถ่ายหรือไม่ หากเธอไม่ยินยอมพวกเขาจะลบทิ้งทันที

เจี่ยนจือก้มลงมองภาพของเธอที่เหล่าลูกเรือบันทึกไว้

แสงไฟจากเรือที่สาดลงมาบนดาดฟ้าท่ามกลางผืนทะเลอันมืดมิดเป็นเหมือนสปอตไลต์ที่ส่องสว่างเพื่อเธอแต่เพียงผู้เดียว เธอร่ายรำอยู่ภายใต้แสงนั้น ท่ามกลางโลกทั้งใบที่เหลือเพียงเสียงสายลมและเสียงฮาร์โมนิกาที่ลอยแผ่วอยู่รอบกาย

งดงามมาก งดงามมากจริง ๆ…

ไม่ใช่เพราะทักษะการร่ายรำของเธอ แต่เป็นเพราะองค์ประกอบของภาพต่างหาก ที่นี่คือเวทีที่งดงามที่สุดในชีวิตที่เธอเคยทำการแสดงมา

“ไม่ต้องลบหรอกค่ะ ฉันต้องขอบคุณพวกคุณมากกว่าที่ถ่ายออกมาได้สวยขนาดนี้…