บทที่ 497

เวินถิงเยี่ยนพยักหน้ารับ “อืม กลับบ้านกัน”

เรือแล่นเข้าใกล้ฝั่งมากขึ้นเรื่อย ๆ สัญญาณโทรศัพท์ก็เริ่มกลับมาอีกครั้ง และในขณะนั้นเองโทรศัพท์ของเวินถิงเยี่ยนก็ดังขึ้น

“ฉันไปรับโทรศัพท์ก่อน” เขาปลีกตัวออกไปอีกทางหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ฮัลโหล แอนนา？”

น้ำเสียงนั้นแผ่วเบายิ่งกว่าลมทะเล หากมีลมพัดมาเสียงของเขาก็ถูกกลืนหายไปจนแทบไม่ได้ยิน

“ทางฉันมีปัญหานิดหน่อย ฉัน…”

เขากดเสียงต่ำกว่าเก่า จนฟังไม่ได้ศัพท์ว่ากำลังพูดอะไรอยู่

แต่เสียงของแอนนาที่ดังลอดออกมากลับดังฟังชัด ถึงแม้จะฟังไม่ออกทั้งหมด แต่น้ำเสียงนั้นเจือความตระหนกตกใจอยู่ไม่น้อย “ไม่นะ…ไม่ได้นะ…” เธอพูดวนคำนั้นอยู่ซ้ำ ๆ แสดงถึงความเดือดดาลของคนปลายสาย

ก่อนจะได้ยินเพียงเสียงเวินถิงเยี่ยนเอ่ยว่า “ขอโทษ” ด้วยภาษาจีนและอังกฤษซ้ำแล้วซ้ำเล่า