บทที่ 504

ต้องดีอยู่แล้วสิ！

เจี่ยนจือคุดตัวอยู่ในอ้อมกอดของเจี่ยงซื่อฝาน กลิ่นแชมพูอ่อน ๆ ลอยฟุ้งจากกลุ่มผมยาวสลวยที่เพิ่งเป่าเสร็จ ร่างบางถูกห่อหุ้มด้วยไออุ่นแสนหวาน แตกต่างจากค่ำคืนที่ต้องติดอยู่กลางทะเลอันหนาวเหน็บราวกับคนละโลก ตอนนี้เธอรู้สึกเบาสบายจริง ๆ

“เจี่ยนจือ” เจี่ยงซื่อฝานลูบเส้นผมเธอเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงแผ่ว

“หืม？” อุ่นจัง สบายจนเธออยากหลับเลย

“ง่วงเหรอครับ？”

“อื้อ”

“คุยกับผมก่อนแล้วค่อยนอนได้ไหม？” เขากอดร่างบางแน่นขึ้น เอี้ยวตัวกระซิบข้างหูเธอ

“อื้อ พูดมาเลย” เธอเริ่มรู้สึกอ่อนเพลีย น้ำเสียงเริ่มแผ่วเบาและอ่อนแรง

“ทำไมเมื่อคืนเวินถิงเยี่ยนถึงไปอยู่กับพี่ได้？” เขาเอ่ยเสียงเบาราวกับไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้นัก แค่นึกขึ้นได้พอดี

“อืม…” เจี่ยนจือตอบออกไปตามจริง “เมื่อคืนฉันไปกินข้าวกับเพื่อนสมัยมัธยม…