บทที่ 507

“หรือว่า…เอาไปคืนพ่อแม่เขาดี…？” เจี่ยงซื่อฝานพูดพลางอมยิ้ม “ถือเสียว่าเป็นของให้พวกท่านไว้ดูต่างหน้า”

เจี่ยนจือส่ายหน้าไม่เห็นด้วย

ข้าวของที่เมิ่งเฉิงซ่งทิ้งไว้มีไม่มาก ทุกชิ้นล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าสำหรับพ่อแม่ของเขา ในเมื่อสมบัติชิ้นนั้นถูกคนอื่นขอไป แม้ว่าคนที่ขอของชิ้นนั้นจะไม่ใช่เธอแต่สุดท้ายมันก็ตกมาอยู่ในมือเธอ ถ้าหากตอนนี้เอากลับไปคืนพวกท่านจะคิดยังไงล่ะ？จะไม่เท่ากับสร้างบาดแผลให้พวกท่านเหรอ？

“นายไม่ต้องสนใจหรอก เดี๋ยวฉันหาทางเอง ฉันจะหาที่เหมาะ ๆ เก็บมันไว้ จะไม่เก็บมันไว้กับตัวหรอก” เจี่ยนจือดื่มซุปหมดก็เรียกป้าเฉินขึ้นมาเก็บถ้วยซุปออกไป แล้วจู่ ๆ เธอก็รู้สึกอ่อนเพลียขึ้นมา “ใช่สิ นายนัดวันทำวีซ่าหรือยัง？นัดทำที่ไห่เฉิงหรือว่าจะนั่งเครื่องกลับไปเมืองหลวง？เอกสารเตรียมเรียบร้อยหรือยัง？”