บทที่ 509

เพราะเมิ่งเฉิงซ่ง บรรยากาศระหว่างเธอกับเขาจึงไม่ตึงเครียดเหมือนทุกครั้ง อย่างน้อยครั้งนี้เธอก็ไม่ต้องตั้งแง่ใส่เขาเหมือนเม่นที่ใช้หนามป้องกันตัวตลอดเวลา

ได้พูดคุยกันดี ๆ เสียที

“ทำไมถึงคิดจะทำแบบนี้ล่ะ？” เวินถิงเยี่ยนเอ่ยถามเธอระหว่างทางที่เดินออกจากศาลา

เจี่ยนจือไม่อาจบอกว่าต้นเหตุทั้งหมดมาจากเจี่ยงซื่อฝาน จึงได้แต่ตอบเวินถิงเยี่ยนส่ง ๆ ไป “บังเอิญเจอเข้าตอนฉันเก็บของ ก็เลยนึกขึ้นได้ว่าช่วงหลายปีมานี้ฉันอยู่ต่างประเทศตลอด อนาคตจะปักหลักที่ไหนก็ยังไม่รู้ ถึงแม้จะเป็นแค่ก้อนหินแต่สำหรับบางคนมันคงเป็นของสำคัญแหละอย่างพ่อแม่ของเมิ่งเฉิงซ่ง เลยคิดว่าหาที่ที่เหมาะให้มันดีกว่า”

เวินถิงเยี่ยนพยักหน้า “ก็ดีนะ หวังว่าชาติหน้าหมอนี่…”

เจี่ยนจือได้ฟังเท่านั้นก็ถามขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ชาติหน้าจะเป็นยังไง？”