บทที่ 512

พอได้ยินอย่างนั้น เวินถิงเยี่ยนก็เหลือบมองแอนนาแวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ

แอนนาเองก็ไม่ได้โกรธ กลับยิ้มตาหยีอย่างอารมณ์ดีเสียอีก

หร่านเฉิน：？？？สองคนนี้นี่ยังปกติอยู่หรือเปล่าเนี่ย？ยังยิ้มได้อีกเหรอ？

เธอหันไปสบตากับเจี่ยนจือ เพื่อส่งสัญญาณถามว่า：เธอเข้าใจสองคนนี้หรือเปล่า？

เจี่ยนจือส่งสีหน้าจนปัญญากลับไป เธอจะไปเข้าใจได้ไงล่ะ？

เจี่ยนจือได้รับรู้อะไรหลายอย่างจากการร่วมมื้ออาหารที่บ้านตระกูลเมิ่งวันนี้ ที่แท้ทุกครั้งที่เวินถิงเยี่ยนกลับประเทศเขามักจะพาแอนนามากินข้าวที่นี่เสมอ แม้จะพักอยู่ข้างนอกแต่ก็จะมาฝากท้องที่นี่ทุกมื้อ

ส่วนคุณลุงคุณป้าเองก็เอ็นดูเวินถิงเยี่ยนไม่น้อย ให้ความรู้สึกเหมือนเวินถิงเยี่ยนเป็นลูกหลานของพวกท่านจริง ๆ

เมื่อเห็นเขาปฏิบัติกับพวกท่านอย่างสนิทสนมและเป็นกันเอง…