บทที่ 514

วันรุ่งขึ้น ตอนเจี่ยงซื่อฝานมาหา เขาหอบดอกไม้ช่อโตมาด้วย แถมยังเป็นดอกไม้ที่อุตส่าห์หอบมาจากเมืองหลวงถึงไห่เฉิงโดยเฉพาะ

ที่ไห่เฉิงไม่มีดอกไม้หรือไง?

สุดท้ายเขาก็บอกว่า “ผมหวังว่าทุกวันที่พี่ได้เจอผมจะรู้สึกเหมือนมีดอกไม้บานสะพรั่งอยู่รอบตัว และรู้สึกดีทันทีที่ได้เห็นมัน”

เพราะดอกไม้ช่อนี้ ความขุ่นเคืองในใจของเจี่ยนจือถึงได้ค่อย ๆ เบาบางลง

ขอแค่ยังรักกันอยู่ ต่อให้จะมีเรื่องผิดใจหรือกระทบกระทั่งกัน ก็น่าจะผ่านมันไปได้ใช่ไหม?

ตลอดช่วงเวลาที่เหลืออยู่ในไห่เฉิง พวกเขาแทบจะตัวติดกันตลอดเวลา หลังจากทำวีซ่าเสร็จ พวกเขาก็ชวนกันไปเที่ยวที่พื้นที่ใกล้เคียง จนถึงต้นเดือนสิงหาคมก็ออกจากเมืองไห่เฉิงและมุ่งหน้าสู่ประเทศอังกฤษด้วยกันอีกครั้ง

ความสุขและความหวานชื่นตลอดช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน…