บทที่ 520

วินาทีนั้น เจี่ยนจือรู้สึกว่ามือที่เจี่ยงซื่อฝานกุมเธอไว้ไม่ต่างอะไรจากโซ่ตรวน น่าอึดอัดเสียจนทนไม่ไหว “เจี่ยงซื่อฝาน นายคิดว่าทำแบบนี้มันมีความหมายเหรอ？ นายเห็นฉันเป็นคนแบบไหน？”

สายตาของเจี่ยงซื่อฝานพลันเต็มไปด้วยความลนลาน เขาจับมือเธอไว้แล้วเขย่าเบา ๆ “ผม...ผมแค่รักพี่มากเกินไปจริง ๆ ผมกลัว...”

เจี่ยนจือยังจำคำพูดของเจี่ยงซื่อฝานเมื่อเช้าได้ดี อย่าทะเลาะกันข้ามวัน ถ้ามีปัญหาอะไรให้รีบเคลียร์กันตรง ๆ ดังนั้นเธอเลย พยายามข่มความรู้สึกในใจไว้ แล้วพูดกับเขาอย่างจริงจังว่า “เจี่ยงซื่อฝาน พวกเราเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้หรอกนะ จะให้ชีวิตของฉันมีแค่นายคนเดียวไม่ได้หรอก ฉันยังต้องมีเพื่อน ในหน้าที่การงานก็ต้องมีเพื่อนร่วมงาน มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่ในบรรดาคนพวกนั้นจะไม่มีผู้ชายอยู่เลย…