บทที่ 532

คำพูดนั้นทำเอาเจี่ยนจือถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เธอกลับไปคบกับเวินถิงเยี่ยน？

เขาใช้อะไรมองถึงได้คิดว่าเธอจะกลับไปคืนดีกับเวินถิงเยี่ยน？

“ไม่ใช่หรือไง？” เจี่ยงซื่อฝานมองเธอด้วยสีหน้าปวดร้าว “พอผมไม่ไปรับ เวินถิงเยี่ยนก็ไปรับพี่แทนไม่ใช่เหรอ？พวกพี่คลอเคลียกันอยู่หน้าบ้านนี่”

เจี่ยนจือเข้าใจแล้วว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องคืนนั้นที่เธอเกือบจะถูกพวกขี้เมาทำร้าย เรื่องที่เวินถิงเยี่ยนมาส่งเธอที่บ้าน ช่วยเช็ดคราบเลือดบนหน้าเธอให้ พอออกมาจากปากเจี่ยงซื่อฝานกลับกลายเป็นว่าพวกเธอกำลังลูบไล้คลอเคลียกันเสียอย่างนั้น

มาถึงตอนนี้ ต่อให้เขาจะกล่าวหาเธอและมองเธอในแง่ร้าย เธอก็ไม่ได้รู้สึกโกรธเลยสักนิด เพราะมีความรู้สึกที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นเข้าปกคลุมจิตใจของเธอ……ความหวาดกลัว