บทที่ 533

“เธอพูดบ้าอะไร？” ทันใดนั้นเสียงตวาดของเจี่ยงซื่อฝานก็ดังมาจากด้านหลังเจี่ยนจือ

ฟางฝูหันไปมองเขา “ฉันเปล่านะ！ไม่ได้พูดอะไรบ้า ๆ เลยสักนิด！หลายวันมานี้ฉันก็พูดไปตั้งไม่รู้กี่ครั้ง！พวกเรากลับไปหาทุกคนกันเถอะ แต่พี่บอกเองว่าไม่ได้！ต้องรอจนถึงวินาทีสุดท้าย！พี่บอกเองว่าหัวหน้าขาดพวกเราไม่ได้ ยังไงก็ต้องมาง้อพวกเราแน่！”

“ฉันพูดแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่？” ใบหน้าของเจี่ยงซื่อฝานดำคล้ำจนดูไม่ได้

“คำพูดจริง ๆ ของพี่แย่กว่านี้อีก！ก่อนการแสดงจะเริ่มพี่ยังนั่งสะใจที่คนอื่นเขาตกที่นั่งลำบากอยู่เลย บอกว่าถ้าไม่เลื่อนหรือยกเลิก งานนี้ก็ต้องพังไม่เป็นท่า！ใช่ พี่น่ะคาดหวังให้การแสดงของเราต้องขายหน้า！จะได้ทำให้ทุกคนเห็นว่าขาดพี่ไปไม่ได้！”ฟางฝูเล่ารวดเดียวจบ

“เธอ……” เจี่ยงซื่อฝานเดือดดาลขึ้นมาด้วยความอับอาย