บทที่ 537

เขาไม่เรียกเธอว่ารุ่นพี่เจี่ยนอีกแล้ว และไม่เรียกว่าที่รักอีกต่อไป สิ่งที่หายไปพร้อมกันนั้นคือเปลือกนอกอันอ่อนโยนและขี้อายที่เขามักแสดงออกมาตลอด เผยให้เห็นธาตุแท้ที่ยึดติดและเต็มไปด้วยความต้องการครอบครองซึ่งซ่อนอยู่ภายใน

เจี่ยนจือมองเขาด้วยความหวาดกลัว เธอนิ่งอึ้งไปจนพูดโต้แย้งอะไรไม่ออก

อัลเลนผลักเธอเข้าไปในบ้าน จากนั้นก็ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู จ้องเจี่ยงซื่อฝานอย่างระแวดระวัง

เจี่ยงซื่อฝานเหยียบย่ำดอกกุหลาบและโคมไฟบนพื้นอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งดอกไม้เละไม่มีชิ้นดี และไม่มีโคมไฟเหลือสว่างอยู่แม้แต่ดวงเดียว จึงกลับบ้านตัวเองไปด้วยความเคียดแค้น

เจี่ยงอวี๋ฝานอยู่ที่บ้านและเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ “พี่กำลังทำให้เธอกลัวนะ!”

เจี่ยงซื่อฝานเหลือบมองน้องสาว ก่อนจะเอ่ยขึ้นกะทันหัน…