บทที่ 539

เจี่ยงซื่อฝานถูกพาตัวออกไปแล้ว ในอากาศเหลือเพียงกลิ่นดอกไม้หวานเลี่ยนชวนคลื่นไส้ที่ยังคงอบอวลไม่จางหาย เจี่ยนจือนั่งกอดเข่าอยู่บนพื้น น้ำตาหยดโตร่วงลงมาอย่างไม่ขาดสาย

หลังจากอัลเลนยอมส่งตัวเจี่ยงซื่อฝานคืนให้เจี่ยงอวี๋ฝานแล้ว เขาก็ไม่สามารถปล่อยให้เจี่ยนจืออยู่ที่นี่ต่อได้ หลังจากขอคำสั่งจากเจี่ยนหลานแล้ว เขาก็พาเจี่ยนจือกลับไปบ้านคุณป้าของเธอทันที

เมื่ออยู่ต่อหน้าทุกคน เจี่ยนจือไม่อยากให้คุณย่าเป็นห่วง จึงฝืนยิ้มและบอกเพียงว่าตอนทำกายภาพบำบัดเธอเผลอข้อเท้าแพลง เลยต้องกลับมาพักฟื้นที่บ้าน

คุณย่าจัดการให้เธอกลับเข้าห้องไปนอนพักบนเตียงทันที จากนั้นก็เตรียมทำของอร่อย ๆ ให้เธอกินบำรุงร่างกาย

จนกระทั่งประตูห้องปิดลง เจี่ยนจือถึงได้หมดแรงประคองตัวเองต่อไป

เธออยากพักผ่อน แต่กลับนอนไม่หลับเลย