บทที่ 547

น้ำเสียงของเวินถิงเยี่ยนแฝงรอยยิ้มอยู่ด้วย “ไม่เลวนี่ ยังด่าฉันได้แบบนี้แสดงว่าอาการยังโอเคอยู่”

เจี่ยนจือเหลือบมองเขาอย่างประหลาดใจ ผู้ชายคนนี้พอหย่ากันแล้วกลับกลายเป็นคนกวนประสาทน่าหมั่นไส้เสียอย่างนั้น เมื่อก่อนตอนที่เธอคอยเอาใจ คอยตามใจ ยกเขาไว้เหนือทุกสิ่ง เขากลับไม่เห็นค่าความจริงใจของเธอ แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนไปจนเธอตามไม่ทันแล้ว

“เวินถิงเยี่ยน” เธอเอ่ย “คนที่เป่าใบไม้ทุกคืนคือนายใช่ไหม?”

“เอ่อ...” เวินถิงเยี่ยนลังเลเล็กน้อย เหมือนจะรู้ว่าไม่มีความจำเป็นต้องปฏิเสธ จึงก้มหน้าลง “อืม”

เขารอให้เธอด่า แต่ผ่านไปนาน เธอกลับไม่พูดอะไรเลย

เขาเงยหน้าขึ้นแล้วถามอย่างลังเลว่า “เป็นอะไรไป?”

“มันแย่มาก” เธอบอก “พวกนายเป่าได้แย่มาตั้งแต่ตอนเริ่มเรียนมัธยมแล้ว พวกนายไม่รู้ตัวกันบ้างเลยเหรอ?”