บทที่ 549

เวินถิงเยี่ยนนั่งฟังเธอพูดเงียบ ๆ รอจนเธอพูดจบ ถึงได้เอ่ยว่า “เพราะงั้น เธอเห็นไหม”

“เห็นอะไร?” เจี่ยนจือขมวดคิ้ว ให้เธอเห็นอะไร?

“เห็นไหม เธอเข้าใจทุกอย่างดีอยู่แล้ว” เวินถิงเยี่ยนทวนคำพูดของเธอ “การแต่งงานไม่ใช่การตอบแทนบุญคุณ ไม่ใช่การฝืนใจ ไม่ใช่การผูกมัด แต่คือการใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข”

เจี่ยนจือนิ่งอึ้งไป

“เจี่ยนจือ” เขาลุกขึ้นแล้วเดินมาตรงหน้าเธอ “เธอต้องเชื่อในตัวเอง เธอคิดถูกแล้ว ไม่ว่าเธอจะแต่งงานกับใคร ก็เพราะอยากใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับคนนั้น ถ้าไม่มีความสุข ไม่ว่าใครก็มีสิทธิ์บอกเลิกได้ ถ้าอีกฝ่ายไม่ยอม นั่นเป็นปัญหาของอีกฝ่าย ไม่ใช่ของเธอ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด”

ที่แท้ อ้อมไปอ้อมมาตั้งไกล หลุมที่เขาขุดไว้กลับอยู่ตรงนี้เอง...