บทที่ 550

คุณย่าทำราวกับว่าจดหมายเหล่านั้นเป็นสัตว์ร้ายมีพิษ ไม่ยอมให้เธออ่านเด็ดขาด

“คุณย่า หนูไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ มีแต่ต้องเผชิญหน้ากับมันด้วยตัวเอง ถึงจะเรียกว่าก้าวผ่านมันมาได้จริง ๆ ไม่ใช่เหรอคะ?” เจี่ยนจือยื่นมือออกไปขอจดหมายคืนจากคุณย่า

คุณย่าลังเลอยู่นาน สุดท้ายถึงได้ยื่นจดหมายให้เธอด้วยท่าทางกังวลอย่างมาก

เจี่ยนจือแกะจดหมายทีละฉบับ

เธออ่านทุกตัวอักษรอย่างตั้งใจ

ในจดหมาย เจี่ยงซื่อฝานขอโทษเธอ ย้อนรำลึกถึงช่วงเวลาดี ๆ ในอดีตของพวกเขามากมาย และยังถามเธอด้วยว่าสรุปแล้วเขาต้องทำยังไง ถึงจะเรียกหัวใจของเธอกลับคืนมาได้ สิ่งที่เขาทุ่มเทไปยังไม่มากพออีกเหรอ?

เมื่อเจี่ยนจือเห็นคำว่า “ทุ่มเท” ในใจก็ยังรู้สึกคลื่นไส้จนอยากอาเจียน แต่เธอยกน้ำเย็นตรงหน้าขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด…