บทที่ 552

ก็แค่บันทึกการเดินทางสั้น ๆ ฉบับหนึ่ง

แต่จากลายมือ แค่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ลายมือของเวินถิงเยี่ยน

เธอคุ้นเคยกับลายมือของเวินถิงเยี่ยนดี

แล้วอีกอย่างสิ่งที่อยู่บนโปสการ์ดแค่ดูก็รู้ว่าเป็นหน้าที่ถ่ายสำเนามา เพราะงั้นนี่เป็นบันทึกการเดินทางของเมิ่งเฉิงซ่งงั้นเหรอ？เวินถิงเยี่ยนเดินทางไปที่นั่นแล้วถ่ายสำเนาบันทึกการเดินทางของอีกคน แล้วนำมาติดบนโปสการ์ดส่งมาให้เธออย่างนั้นเหรอ？

เมื่อก่อนเธอไม่ค่อยสนิทกับเมิ่งเฉิงซ่งจริง ๆ แต่ผู้คนมักพูดกันว่าลายมือสะท้อนนิสัย และงานเขียนมักสะท้อนตัวตนของผู้เขียน พอเห็นแบบนี้แล้ว ลายมือของเมิ่งเฉิงซ่งนั้นดูหนักแน่นทรงพลัง สำนวนภาษาที่ใช้ก็เรียบง่ายและกระชับ ดูเป็นผู้ชายตรงไปตรงมา แต่กลับให้ความรู้สึกหนักแน่นอย่างน่าประหลาด

เธอเก็บโปสการ์ดนั้นใส่ในลิ้นชัก