บทที่ 553

สุดท้ายเธอก็หากรอบรูปมาอันหนึ่ง แล้วนำภาพนั้นใส่กรอบไว้อย่างดีพร้อมกับตั้งมันไว้บนโต๊ะ

เธอมองภาพของตัวเองบนนั้น เด็กสาวที่อยู่ในชุดพละ เกล้าผมเป็นมวยสูง รายละเอียดบนใบหน้า รวมถึงแววตาและสีหน้าของเธอถูกถ่ายทอดออกมาได้อย่างมีชีวิตชีวา

เธอถ่ายภาพสเก็ตช์ใบนั้นไว้แล้วส่งไปให้หร่านเฉินที่อยู่ในเมืองไห่เฉิง แล้วบอกให้เธอลองทายดูว่าคนในภาพมีใครบ้าง

หร่านเฉินที่อยู่อีกฟากหนึ่งกรี๊ดลั่นบ้านทันที

เจี่ยนจือนึกอยู่แล้วว่าเธอจะมีปฏิกิริยาตอบโต้แบบนี้ จึงแอบกลั้นขำไว้ ก่อนจะเอนตัวลงบนเก้าอี้โซฟาแล้วคุยเล่นกับเพื่อนสาว

ในจดหมายของเวินถิงเยี่ยนเขียนไว้ว่า จดหมายฉบับนี้เขียนขึ้นหลังพายุฝนได้ผ่านพ้นไป แต่เวลานี้ที่ลอนดอนกลับอากาศแจ่มใส แสงแดดส่องลอดผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่เข้ามา…