บทที่ 688

เวินถิงเยี่ยนไม่ได้พูดอะไร เพียงก้มหน้ามองเธออยู่ตลอด

“เจ็บ…เจ็บมากไหม?” เธอรู้ดีว่าสภาพของตัวเองตอนนี้ดูแปลกมาก ในสายตาคนอื่น พอมองเธออาจรู้สึกว่าเธอดูพูดจาประหลาด ๆ มีเพียงตัวเธอเองที่รู้ความลับในใจ และไม่มีทางอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ชัดเจนในโลกนี้ได้เลย

เวินถิงเยี่ยนยังคงไม่พูดอะไร เขามองเธอเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินต่อไปทางประตูวัด

หร่านเฉินกับอาเฟิงไปรอพวกเขาอยู่ที่ประตูวัดแล้ว

“ลูกพี่ ทำไมพวกนายสองคนช้าขนาดนี้ล่ะ?” อาเฟิงสะพายของไว้บนหลังและหิ้วของอยู่ในมือ ปากก็บ่นไม่หยุด

“แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้ว! เป็นผู้ชายแท้ ๆ ไม่มีประโยชน์สักนิด!” หร่านเฉินว่าเขา

พอเห็นว่าอาเฟิงกำลังจะเถียงกับหร่านเฉินขึ้นมาอีก เวินถิงเยี่ยนก็ห้ามทั้งคู่ “จะทะเลาะกันก็ดูสถานที่หน่อย”