บทที่ 16 แต่งกับผม คุณก็จะกลายเป็นอาสะใภ้ของเขานะ

รู้สึกเพียงแค่ว่าที่กกหูเหมือนมีอะไรบางอย่างระเบิดออกมา เดิมทีก็ถูกเนื้อหาของคำพูดเหล่านั้นทำให้กระแสไฟฟ้าในตัวของเธอระเบิดออกมาจนไม่เหลือเศษซาก หลานเสี่ยวถางรีบหันศีรษะไปมองทันที ก่อนจะมองสือมูเฉินอย่างตกตะลึง

เป็นเพราะว่าระยะห่างของทั้งสองคนนั้นใกล้ชิดกันมาก เมื่อเธอได้หันศีรษะกลับมาแล้ว กลีบริมฝีปากของเขาจึงสัมผัสเข้าที่ซีกแก้มของเธอพอดี สุดท้ายแล้วก็หยุดลงที่มุมปากของเธอ

ทันใดนั้นเองหลานเสี่ยวถางเหมือนจะรู้สึกถึงอะไรได้บางอย่าง หัวใจแทบจะเต้นทะลุมาจนถึงลำคอในทันที

"เป็นไงครับ?" สือมูเฉินหรี่ตาลง "คุณแต่งงานกับผม คุณก็จะกลายเป็นอาสะใภ้ของเขานะ"

หลานเสี่ยงถางยังคงไม่ได้สติกลับคืนมาจากประโยคที่เขาพึ่งพูดไปเมื่อครู่นี้ดี เธอสบตามองไปยังสือมูเฉิน ก่อนจะเชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นมาว่า "คุณอาคะ คุณอาสงสารฉันใช่ไหมละคะ ดังนั้นก็เลยจงใจล้อฉันเล่นสินะคะ?"

"เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ ผมไม่เคยล้อเล่น" สือมูเฉินเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางจริงจังว่า "ที่ผมพูดไปเมื่อครู่นี้ ทั้งหมดผ่านการคิดพิจารณาอย่างถี่ถ้วนดีแล้วครับ"

"แต่ว่า แต่ว่าฉันมันไม่มีอะไรเลยนะคะ ทำไมคุณจะต้องแต่งงานกับฉันกันละคะ? ฉันก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับคุณเลยนี่นา......." หลังจากที่หลานเสี่ยวถางได้สติกลับคืนมาแล้วนั้น ก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

"ตอนนี้ผมโสด คุณโสด ผู้ชายโสดคนหนึ่งขอผู้หญิงโสดคนหนึ่งแต่งงาน ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้หรอกใช่ไหมล่ะ?" สือมูเฉินพูดไป ก่อนจะยืดตัวตรง ยื่นมือไปจัดผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงของหลานเสี่ยวถาง "เสี่ยวถาง คุณจะต้องคิดและพิจารณาให้ดีเสียแล้วละนะครับ ผ่านหมู่บ้านนี้ไป ก็ไม่มีโรงแรมนี้แล้วนะ"

"ฉัน——"หลานเสี่ยงถางรู้สึกเพียงแค่ว่าสมองขาวโพลนไปหมด เดิมทีก็ไม่รู้อะไรเลยว่าควรที่จะตัดสินใจแบบไหน

"คืนนี้ไม่มีที่พัก ก็กลับบ้านกันกับผม อย่าลืมสิครับ คุณติดเงินผมอยู่นะ เพียงพอที่จะสามารถทำความสะอาดตลอดทั้งสัปดาห์และทำอาหารทั้งสัปดาห์นะครับ" สือมูเฉินเอ่ยขึ้นมาว่า "ผมจะไปรอคุณในรถ ข้อเสนอที่ผมพึงพูดไปเมื่อครู่นี้ พรุ่งนี้ต้องให้คำตอบกับผม"

"อือ......ค่ะ" หลานเสี่ยวถางยังคงล่องลอยอยู่บนปุยเมฆ "ฉันทราบแล้วค่ะ"

"เด็กดี แล้วเจอกันครับ!" สือมูเฉินพูดไป ก่อนจะสาวเท้ายาวก้าวจากไป

หลานเสี่ยวถางกลับเข้าไปยังห้องอาหาร ด้วยความรู้สึกสับสนเล็กน้อย

หลังจากที่หูซิ่วจูรู้ว่าหลานเสี่ยวถางไม่เอ่ยพูดอะไรเลยนั้น ตอนนี้อารมณ์ที่จะรับประทานอาหารต่อก็มลายหายไปหมดเรียบร้อยแล้ว

เธอกับหลานไห่ฮว๋าสบตามองกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปกล่าวลากับทุกคน

แต่ทว่าเริ่นเหม่ยเฟิ่งรู้สึกไม่พึงพอใจต่อเฉินจื่อโร่วเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็ถือโอกาสนี้กล่าวลา แล้วเดินออกจากห้องอาหารไปพร้อมกับทุกคน

"เสี่ยวถาง หลังจากนี้ก็มาเป็นแขกที่บ้านบ่อย ๆ สิจ๊ะ!" เริ่นเหม่ยเฟิ่งยิ้มกว้าง ก่อนจะจัดแจงผ้าคลุมที่อยู่บนไหล่ หลังจากนั้น ก็เดินควงแขนสือมูชิงออกไปแล้ว ไม่มีท่าทีสนใจเฉินจื่อโร่วอีกเลย

เฉินจื่อโร่วเกลียดจนขบกรามแน่น แต่ทว่า ก็ทำได้เพียงแค่มีรอยยิ้มอบอุ่นประดับเอาไว้เท่านั้น ก่อนจะหันไปเอ่ยกับสือเพ่ยหลินด้วยท่าทางเข้าอกเข้าใจผู้คนว่า "พี่เพ่ยหลินคะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันจะพยายามอย่างสุดความสามารถ เพื่อให้คุณพ่อคุณแม่ของพี่ยอมรับฉันค่ะ!"

อีกด้านหนึ่ง คนตระกูลหลานทั้งสองคนขับรถโตโยตาแครมรี แต่ทว่าทางด้านตระกูลสือกับขับรถยนต์ราคาหลักล้าน ดังนั้นแล้ว ทั้งสองคนรอจนกระทั่งคนตระกูลสือขับรถออกไปกันจนหมดแล้ว จึงเดินเข้าไปยังที่จอดรถ

หลานเสี่ยวถางเดินตามหลังพวกเขา ในตอนที่กำลังจะส่งทั้งสองคนจากไปนั้นเอง จู่ ๆ หลานไห่ฮว๋าที่ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ก็หมุนตัวกลับมาหาในทันที ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงขึงขังและจริงจังเป็นอย่างมากว่า "เสี่ยวถาง เรื่องที่เธอหย่า ห้ามบอกกับคุณท่านเป็นอันขาด แม้กระทั่งเธอจะปกมิดมันอย่างไรก็ตามแต่ ฉันคิดว่าคงจะไม่ต้องสอนเธอละนะ"

หลานเสี่ยวถางพยักหน้าหงึกหงัก "คุณย่าสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง ฉันจะไม่ทำให้ท่านเป็นทุกข์ค่ะ"