บทที่ 17 ไม่ใช่เพื่อนบ้านครับ เป็นรูมเมท

ตอนกลางคืน สือมูเฉินยื่นแก้มนมแก้วหนึ่งส่งมาให้ "จำไว้นะครับ พรุ่งนี้ต้องให้คำตอบของคุณกับผม"

เขาปิดประตู ก่อนจะหมุนตัวแล้วจากไป

หลานเสี่ยวถางนอนอยู่บนเตียง ไม่ว่าจะอย่างไรก็นอนไม่หลับ

พูดตามตรง ข้อเสนอของสือมูเฉินอยู่ที่นั่น หากจะเอ่ยถึงฐานะหน้าตาก็มี ถึงแม้ว่าในตอนแรกนั้นเป็นเพราะว่าเขายังอายุน้อยอยู่ ทรัพย์สินที่นายท่านใหญ่แห่งตระกูลสือมอบไว้ให้เขาก็ถูกสือมูชิงกลืนไปแล้ว แต่ทว่า ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามที่นั่นเขายังมีหลงเหลืออยู่นิดหน่อย ตอนนี้ก็มีเยอะมากกว่าเงินเดินไปหลายขั้นแล้ว

ข้อเสนอแบบนั้น ราวกับทิ้งมงกุฎเอาไว้บนศีรษะของเธอ เธอจะมีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธได้อีกกัน?

เพียงแค่ ผ่านการแต่งงานที่ล้มเหลวมาแล้วครั้งหนึ่ง หลานเสี่ยวถางมักจะรู้สึกว่าอยากจะก้าวข้ามจุดนั้นใหม่อีกครั้ง แต่มันยากมากจริง ๆ

เธอพลิกไปพลิกตาอยู่บนเตียงมาครึ่งคืน ภายในสมองยุ่งเหยิงไปหมด ราวกับว่ากำลังมีคนอยู่สองคนกำลังทะเลาะกันอยู่

แต่ทว่า สุดท้ายแล้วก็ยังตัดสินใจไม่ได้

จู่ ๆ เธอก็ลุกพรวดขึ้นมาจากเตียง เดินไปหยุดอยู่ตรงที่หน้าต่าง

ห้องที่สือมูเฉินซื้อเอาไว้ค่อนข้างสูง ทัศนียภาพกว้างขวาง ดังนั้น หลานเสี่ยวถางจึงสามารถมองเห็นแสงไฟอันริบหรี่ได้ไกล ๆ

ดวงไฟดวงหนึ่ง แสดงให้เห็นถึงครอบครัวครอบครัวหนึ่ง แต่ทว่าของเธอนั่น......

ไม่รู้ว่าทำไม จู่ ๆ เธอก็นึกถึงเรื่องที่ลานจอดรถเมื่อคืนนี้ ที่ตนเองได้ส่งคุณพ่อคุณแม่บุญธรรมจากไป ในตอนนั้น สายตาของเธอมืดสนิท

แต่ทว่าในตอนนั้นเอง แสงไฟจากรถของสือมูเฉิน จู่ ๆ กลับทำให้เธอมีความรู้สึกบางอย่างคล้ายกับบ้านขึ้นมาในทันที

ถึงแม้ว่า เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเลือกเธอ แต่ทว่า เธอไม่มีอะไรเลย ดังนั้นแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่จะเสีย

ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว หากตอบตกลงเขาไป ก็ไม่มีอะไรไม่ดีใช่ไหมนะ?

หลังจากที่หลานเสี่ยวถางคิดอย่างละเอียกเรียบร้อยแล้ว ถึงกลับขึ้นไปนอนบนเตียง ก่อนจะค่อยๆ เข้าสู่ห่วงแห่งความฝันไปอย่างเชื่องช้า

วันที่สอง เธอยังคงฝันอยู่ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น หลานเสี่ยงถางหาวออกมาครั้งหนึ่ง ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้น "คุณอาหรือคะ?"

"ใช่เวลาเธอใส่เสื้อผ้าสิบนาที" สือมูเฉินเอ่ย "ใส่ชุดออกกำลังกายชุดนั้นในตู้เสื้อผ้าเสีย"

หลานเสี่ยงถางเบิกตากว้างด้วยความงุนงงเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นยืน เธอเปิดตู้เสื้อผ้าออก ก็มองเห็นชุดออกกำลังกายของฤดูร้อนของผู้หญิงชุดนั้นจริง ๆ

หรือว่าจะเป็นใครที่เมื่อก่อนทิ้งเอาไว้ในที่ของเขากันนะ? หลานเสี่ยงถางกำลังคิดอยู่ ถึงได้รับรู้ว่า ป้ายบอกราคาสินค้าของชุดออกกำลังกายยังไม่ถูกตัดออกไปเลย แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนเลยว่าทั้งหมดเป็นชุดใหม่

เธอดูขนาดอยู่ครู่หนึ่ง เป็นขนาดเบอร์หนึ่งร้อยหกสิบ ก็ยังคงเป็นขนาดปกติของเธอในทุกวันจริง ๆ

หลังจากที่เปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็วและออกไปแล้ว หลานเสี่ยวถางมองเห็นสือมูเฉินก็สวมใส่ชุดออกกำลังกายอยู่ชุดหนึ่งด้วย ชุดลำลองแขนสั้นและกางเกงขาสั้น ประจวบเหมาะกับขายาวของเขาที่โผล่ออกมาให้ได้เห็นพอดี