บทที่12 เสี่ยวถาง มานี่หน่อย

“โอเค งั้นคุณทั้งสองคนกรอกแบบฟอร์มนี้!” เจ้าหน้าที่พนักงานพูดพร้อมกับยื่นแบบฟอร์มให้ทั้งคู่

"นี่คือหนังสือสัญญาการหย่าของพวกเรา" สือเพ่ยหลินยื่นเอกสารที่ลงนามทั้งสองฉบับ

"โอเค รอสักครู่" หลังจากที่เจ้าหน้าที่กรอกข้อมูลเข้าไป แล้วก็พิมพ์เอกสารออกมาสองฉบับ"คุณทั้งสองเซ็นชื่อตรงนี้ก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว"

สือเพ่ยหลินหยิบปากกาขึ้นมา เซ็นชื่ออย่างรวดเร็ว แล้วยื่นปากกาให้หลานเสี่ยวถาง

เธอไม่ได้มองหน้าเขา แต่สายตาของเธอจับจ้องไปที่นิ้วของเขา และทันใดนั้นเธอก็พบว่านิ้วที่สวมแหวนแต่งงานของพวกเขา ตอนนี้ว่างเปล่าไปแล้ว

เขาถอดนานแล้ว? คนโง่อย่างเธอไม่ได้สังเกตเลยสักนิด!

หลานเสี่ยวถางเม้มริมฝีปากเบาๆ นึกสมเพชตัวเอง จากนั้นก็รับเอาปากกามาเซ็นชื่อให้เรียบร้อย

“โอเค พวกคุณเก็บใบสำคัญการหย่าทั้งสองฉบับนี้ไว้ การหย่าของพวกคุณได้รับการดำเนินการเสร็จเรียบร้อยแล้ว” เจ้าหน้าที่มอบใบสำคัญการหย่าสองฉบับให้ทั้งคู่

หลานเสี่ยวถางมองดูใบสำคัญการหย่าเห็นตัวอักษรสีขาวและสีดำบนนั้นประกาศว่าการแต่งงานสองปีของเธอกับสือเพ่ยหลินได้สิ้นสุดลงแล้ว

“ข้อมูลเกี่ยวกับการหย่าร้างของพวกเราเข้าสู่ระบบแล้วใช่ไหม? กฎหมายคุ้มครองแล้วใช่ไหม?” สือเพ่ยหลินยังคงไม่ค่อยเชื่อ“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็สามารถแต่งงานใหม่ได้แล้วใช่ไหม”

“ได้แล้วครับ” เจ้าหน้าที่พนักงานเหลือบมองสือเพ่ยหลิน นี่อาจเป็นครั้งแรกที่มีคนใจร้อนรอการหย่าร้างเพื่อที่จะแต่งงานใหม่

“โอเค ขอบคุณมากครับ!” สือเพ่ยหลินยิ้มแก้มปริอย่างมีความสุข

เขาลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังเดินออกไปโดยไม่ทักทายหลานเสี่ยวถางสักคำ

หลานเสี่ยวถางถือใบหย่าของเธอไว้ในมือ ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากสำนักงานเขต

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และทันใดนั้นรู้สึกว่าเธอซึ่งไม่มีอะไรเลยดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

ในเวลานี้มีเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นจากข้างหลังของเธอ หลานเสี่ยวถางตกตะลึงหันไปมองก็พบว่าเป็นรถลัมโบร์กีนีสีน้ำเงินของสือเพ่ยหลินที่ขับเข้ามาใกล้และพร้อมจะชนกับเธอ!

เธออดไม่ได้ที่จะกระโดดไปด้านข้างด้วยความตกใจ สือเพ่ยหลินเบรกรถเสียงดังเอี๊ยด

เขาลดกระจกรถลงทิ้งประโยคว่า “เวลาหนึ่งทุ่ม งานเลี้ยงหย่าร้างที่อวิ๋นไห่ฮวาเฉิง”

หลานเสี่ยวถางเมินเฉยและกลอกตาไปมา

“มาให้ตรงเวลาด้วย! และระมัดระวังคำพูดต่างๆ ให้ดี!” สือเพ่ยหลินหรี่ตาแล้วเตือนว่า “อย่าลืมการประมูลวันพรุ่งนี้”

หลังจากพูดเสร็จเขาก็กระแทกคันเร่งขับรถออกไป

หลานเสี่ยวถางตบฝุ่นบนร่างกายของเธอและก้มลงมองตัวเอง

เธอสวมเสื้อของสือมูเฉิน แต่กางเกงเป็นของเธอ แต่สิ่งของที่เธอทิ้งไว้ที่บ้านของสือเพ่ยหลินก่อนหน้านี้ เขาบอกว่าให้คนใช้เก็บรวบรวมไว้ให้เธอ แต่ยังไม่ได้ส่งมา หรือว่าเธอควรไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้า?

หลังเรียนจบไม่ได้ทำอะไรเป็นเวลาสองปี ถึงแม้ว่ากลับไปอยู่ที่บ้านตระกูลหลานโดยไม่ต้องใช้เงิน แต่ยังไงเธอก็ต้องรีบหางานทำให้เร็วที่สุด

หลานเสี่ยวถางกำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ สักพักเธอก็ได้ยินการเคลื่อนไหวบางอย่างข้างๆ เธอ ทันทีที่เธอหันศีรษะไปมองเธอก็เห็นเป็นรถสีดำจอดอยู่ข้างๆ เธอ