บทที่13 เมื่อช่วงเช้าเรายังเป็นญาติกันอยู่เลย

หลานเสี่ยวถางเดินอย่างแข็งทื่อมาอยู่ตรงหน้าเขา เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย“มันไม่สวยใช่ไหมคะ......หรือว่าฉันควรเปลี่ยนชุดใหม่ดีคะ?”

สือมูเฉินไม่ตอบ แต่จับมือเธอเดินไปที่หน้ากระจก แล้วยิ้มเบาๆ "คุณยังไม่ได้ส่องกระจกใช่ไหม"

ใช่จริงๆ ด้วยเธอยังไม่ได้ส่องกระจก

หลานเสี่ยวถางเงยหน้าขึ้นมองดูตัวเองในกระจก เธอมีอาการเขินเล็กน้อย

ไม่รู้นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้เห็นตัวเองในสภาพแบบนี้?

ตอนที่เธอเรียนมหาวิทยาลัยแม้ว่าพ่อแม้บุญธรรมจะปฏิบัติต่อเธอแบบปกติทั่วไป แต่คุณหญิงหลานก็รักเธอมาก

เธอเคยสวมใส่ชุดที่สวยงามและได้รับคำชมมากมาย

อย่างไรก็ตามช่วงเวลาสองปีแห่งการทำงานหนัก ทำให้รูปร่างหน้าตาของเธอเปลี่ยนไปไม่เหมือนตอนแรก ตอนนี้เธอหวนคิดถึงอดีต รู้สึกเหมือนอยู่คนละโลก

“สวยมาก เอาตัวนี้แหละ” สือมูเฉินเดินไปชำระเงิน“เดี๋ยวผมไปชำระเงิน”

“คุณอา” หลานเสี่ยวถางรีบคว้ามือเขาไว้ “เอ่อ เดี๋ยวฉันจ่ายเงินเองค่ะ…”

สือมูเฉินไม่สนใจเธอ เขาเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์คิดเงิน

หลังจากชำระเงินเสร็จเรียบร้อย สือมูเฉินก็พาหลานเสี่ยวถางไปที่ร้านรองเท้าที่ชั้นหนึ่ง

“คุณอา ฉันมีรองเท้าอยู่แล้ว ไม่ต้องซื้อหรอก......” คำพูดของเธอกลายเป็นอากาศสำหรับสือมูเฉิน

ตลอดช่วงบ่ายสือมูเฉินพาเธอไปซื้อตั้งแต่กระโปรงไปจนถึงรองเท้าและกระเป๋า และสุดท้ายก็พาไปที่ร้านเสริมสวยเพื่อจัดแต่งทรงผม

เมื่อเธอเห็นตัวเองในกระจก หลานเสี่ยวถางแทบจะจำตัวเองไม่ได้

อันที่จริงผิวพรรณและโครงหน้าของเธอก็สวยอยู่แล้ว แต่เป็นเพราะเมื่อก่อนโดนแดดบ่อยผิวเลยจะออกเหลืองๆ นิดหน่อย ตอนนี้เธอแต่งหน้าอ่อนๆ ผิวพรรณเลยดูดีขึ้นมามาก ดูไม่เหมือนเธอในก่อนหน้าไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว

เมื่อออกมาจากร้านเสริมสวย สือมูเฉินมองดูนาฬิกาของเขา "ยังมีเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนจะถึงเวลาจัดงานเลี้ยงฉลองการหย่าร้าง เดี๋ยวสักพักคุณออกไปเรียกแท็กซี่นะ"

“คุณอา วันนี้ใช้เงินไปสามพันแปดร้อยหยวน ตอนนี้ฉันมีเงินสดไม่มาก ถือว่าคุณอาให้ฉันยืม ฉัน......” หลานเสี่ยวถางพูดตะกุกตะกัก “รอให้ฉันหางานทำให้ได้ก่อน......”

“ทำอาหารให้ผมครั้งละร้อยหยวน ทำความสะอาดบ้านครั้งละห้าสิบหยวน” สือมูเฉินพูดทิ้งท้าย“หลังจากทานอาหารเสร็จอย่าเพิ่งไปไหน ให้รอผมก่อน”

หลานเสี่ยวถางรู้สึกประหลาดใจ "คุณอาก็ไปอวิ๋นไห่ฮวาเฉิงเหมือนกันหรือคะ?"

“เธอลืมไปแล้วหรือ เมื่อช่วงเช้าเรายังเป็นญาติกันอยู่เลย?” สือมูเฉินกล่าวพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น “แล้วเจอกัน!”