บทที่7 เขาท้องแล้ว คุณควรหลีกทางให้เขา

หลานเสี่ยวถางออกมาจากบริเวณคฤหาสน์ เพราะเธอรีบไปหน่อย เธอเดินสะดุดข้อเท้าไปหนึ่งครั้ง และเชือกรองเท้าก็รั้งผิวหนังเธอ ทำให้เกิดความเจ็บปวดอย่างรุนแรง

ดวงอาทิตย์ที่แผดเผาเหนือศีรษะของเธอ เธอไม่สนใจแม้แต่ความอับอายของเธอในขณะนี้ แดดแผดเผาไปทั่วอากาศทั้งหมด

หลานเสี่ยวถางเดินไปข้างหน้าอย่างไม่มีจุดหมายปลายทาง ไม่รู้ว่าเดินมานานแค่ไหนแล้ว เธอรู้แค่ว่าตอนนี้แดดแผดเผาไปทั่ว เธอมองไปรอบ ๆ และพบว่าเธอไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมโดยรอบเลยสักนิด ดูเหมือนว่าจะเป็นคฤหาสน์ที่สร้างขึ้นใหม่

เธอไม่ได้ทานอะไรมาทั้งวันบวกกับที่ต้องตากแดดเป็นเวลานาน หลานเสี่ยวถางรู้สึกวิงเวียนและท้องไส้ปั่นป่วน เธอฝืนตัวเองไม่ไหวจนต้องไปอ้วกอยู่ข้างต้นไม้

ในขณะนี้ เธอเห็นผ้าเช็ดหน้าสีขาวจากหางตา และมีเสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น เขาพูดข้างๆ หูเธอ “ ท้อง ?”

หลานเสี่ยวถางหันหน้าไปทางเขาและเห็นชายคนนั้นยืนอยู่ตรงข้ามกับแสงที่สาดส่องมา ร่างที่สูงใหญ่ช่วยบดบังแสงแดดอันเจิดจ้าให้กับเธอ

“ คุณอา ?” หลานเสี่ยวถังมองดูคิ้วที่คมของสือมูเฉินและส่ายหัว “ ฉันไม่ได้ท้อง ”

“ถ้าเฉินจื่อโร่วนั้นท้อง เธอจะหลีกทางให้เขาใช่ไหม? ” น้ำเสียงของสือมูเฉินนั้นเบาราวกับจะพูดอะไรเล็กน้อย

หลานเสี่ยวถางสั่นไปทั้งตัว เงยหน้าขึ้นมองสือมูเฉิน " คุณพูดอะไร !

“วันนี้ที่ออกจากบ้านอย่างสิ้นหวัง ไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนั้นเหรอ? ” คำพูดของสือมูเฉินตอกย้ำไปที่เธอ

ใบหน้าของหลานเสี่ยวถางซีด เธอเงยหน้าขึ้นมองสือมูเฉิน " ตระกูลสือของคุณ ... "

สือมูเฉินขัดจังหวะเธอ " อย่าเอาผมไปเกี่ยวข้องด้วย " หลังจากพูดจบ เขาหันหลังและพูดว่า "ตามผมมา"

“ไปกับคุณ?” หลานเสี่ยวถางมองเขาอย่างรู้สึกไม่ปลอดภัย “คุณจะทำอะไร?”

สือมูเฉินจ้องมามองไปที่หลานเสี่ยวถางอย่างไร้ความรู้สึก " สภาพแบบนี้ของคุณ ผมจะไปอยากทำอะไรคุณ ?"

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นเหมือนฝันร้าย ชายที่อยู่ตรงหน้าเขายังคงไม่ลืมที่จะตกลงไปในกับดัก หลานเสี่ยวถางโกรธจนตัวสั่น " พวกคุณมักจะทำเรื่องอัปยศแบบนี้เหรอ?"

“ความอัปยศ ?” สือมูเฉินกัดริมฝีปากของเขา: “ตอนนี้คุณสมบัติของคุณไม่เพียงพอ ”

“คุณ” หลานเสี่ยวถังยังพูดไม่จบ ก็ถูกสือมูเฉินแย่งมือถือไป เธอรีบวิ่งไล่ตามเขา เพราะตอนนี้เธอมีทรัพย์สินเพียงอย่างเดียวคือมือถือของเธอ “คุณเอามือถือของฉันไปทำไม?”

สือมูเฉินหยุดและพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่รู้สึกอะไร " ผมรู้ว่าถ้าผมเอื้อมมือคว้าคุณ คุณจะไม่มากับผมแน่นอน ดังนั้นจึงหยิบโทรศัพท์มือถือของคุณ และแล้วคุณก็วิ่งตามผมทันที"

ในขณะที่หลานเสี่ยวถางไม่รู้อะไร เขาจ้องที่เธอ " มีคำพูดคำหนึ่ง ไม่รู้จะพูดอย่างไร ตั้งแต่สมัยโบราณไม่มีใครเข้าใจคำว่าเสน่หา ผู้คนต่างหลงอยู่ในวังวนเดิม"

เมื่อเห็นเธอยืนเฉย สือมูเฉินก็ก้าวไปข้างหน้า " มากับผม คุณจะไม่ต้องทุกข์ใจ "

โทรศัพท์มือถือถูกแย่งไป เธอต้องตามสือมูเฉินไปยังคฤหาสน์ของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้