บทที่8 เธอไม่กิน เพราะต้องการให้ผมป้อน ?

จากนั้น ?

หลานเสี่ยวถางไม่เข้าใจคำพูดของสือมูเฉินว่าหมายความว่าไง เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ และเริ่มทำอาหาร

ส่วนเรื่องทำอาหาร เธอเก่งมากหลังจากดูแลสือจื่อหลินมาสองปี สักพักเธอก็หั่นผักและเตรียมส่วนผสมทั้งหมดเรียบร้อย เธอเปิดแก๊สเพื่อเริ่มทำอาหาร

และเวลานี้ หลานเสี่ยวถางได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่คุ้นเคยของเธอดังขึ้น

เธอปิดแก๊สและเดินไปที่ห้องรับแขกอย่างรวดเร็ว สือมูเฉินหยิบโทรศัพท์และยื่นให้เธอ " เพ่ยหลินโทรมา ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะรับมัน เมื่อรู้ว่าเขาต้องการอะไร ค่อยหาวิธีจัดการรับมือกับเขาอย่างใจเย็น "

หลานเสี่ยวถางรับโทรศัพท์มาและดูที่หน้าจอมือถือ มันคือชื่อที่คุ้นเคย ตอนนี้น้ำตาเอ่อล้นอยู่ในดวงตาเธอ เธอรู้สึกเจ็บปวด เธอยืนนิ่งอยู่ครึ่งวินาทีโดยไม่ฟังคำแนะนำของสือมูเฉินและตัดสาย

เธอรู้ว่าที่สือจื่อหลินโทรมาต้องเป็นเรื่องการฟ้องหย่าอย่างแน่นอน แต่เธอจะยอมได้ไง เธอทำทุกอย่างเพื่อเขา แล้วทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงได้ทุกอย่างไป ? !

แม้ว่าเธอจะรู้ว่าหัวใจของสือเพ่ยหลินไม่ได้อยู่ที่เธอ แต่เธอก็ไม่สามารถปล่อยเขาไปได้!

เธอสร้างเกาะให้กับตัวเอง เธอเกลียดพวกเขา และไม่ยอมให้พวกเขาได้สมหวัง เธอรู้ว่าการไม่ปล่อยมือก็เป็นการทรมานตัวเองเช่นกัน แต่เธอก็ทำไม่ได้!

สือเพ่ยหลินยังคงโทรกลับมาหลายครั้ง แต่หลานเสี่ยวถางก็ตัดสาย หลังจากนั้นสองนาทีเขาก็ส่งข้อความมาให้เธอ

เมื่อหลานเสี่ยวถางเปิดอ่าน โทรศัพท์เกือบจะหล่นจากมือของเธอ

ข้อความข้างบนเขียนว่า " โร่วโร่วกำลังท้องลูกของผม ถ้าคุณยังมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอยู่บ้าง พรุ่งนี้ตอนเย็นมาคุยเรื่องหย่ากัน "

ตอนนี้ สือมูเฉินพิงอยู่ข้างประตูห้องครัว สายตาของเขานิ่งสงบ ราวกับว่าเขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับข้อความ

อารมณ์ของหลานเสี่ยวถางถูกจุดขึ้นอีกครั้ง เธอบีบโทรศัพท์มือถือและโทรกลับหาสือเพ่ยหลินอย่างรวดเร็ว เมื่อปลายรับสายเธอก็ตะโกนใส่ไมโครโฟนว่า " สือเพ่ยหลิน ไปตายเสีย!ฉันจะทำให้พวกคุณไม่มีวันได้รับใบอนุญาตในการเกิดลูกของคุณ ลูกของคุณจะเป็นลูกนอกสมรสเท่านั้น คอยดู!”

หลังจากสิ้นสุดเสียงตะโกน หลานเสี่ยวถางก็ปิดโทรศัพท์และวางโทรศัพท์ไว้ข้างเตา เธอเปิดแก๊สและเริ่มทำอาหารอย่างรวดเร็ว

การเคลื่อนไหวของเธอเร็วมากและการทอดของเธอเสร็จสิ้นในครั้งเดียว เมื่อเธอก้มลงหยิบจานในตู้ มีบางอย่างไหล่ลงมาที่คางของเธอ เธอเอื้อมมือไปเช็ดและเพิ่งรู้ตัวว่าแก้มเธออาบไปด้วยคาบน้ำตา

เธอเช็ดน้ำตาของเธอและทำอาหารต่อ และอาหารจานที่สี่คือซุป เธอหันกลับมาและพบว่าสือมูเฉิน ไม่รู้ว่าเปลี่ยนชุดอยู่บ้านตั้งแต่เมื่อไหร่

เขาสวมใส่กางเกงขาสั้นสีเบจและเสื้อแขนสั้น ทำให้เขาดูอ่อนกว่าอายุจริงของเขามาก

เขาหรี่ตามองอาหารบนโต๊ะแล้วพูดเบาๆ ว่า “ เป็นข้อตกลงที่ดี ได้ทั้งภรรยาและเชฟ ซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง ”