ตอนที่ 19 ไร้สาระแต่น่าจดจำ

ตอนที่ 19 ไร้สาระแต่น่าจดจำ

รินลดาคิดว่าคำพูดของเขาฟังดูไม่สมเหตุสมผลเลย

แล้วเขาล่ะ เขาก็อยู่กับดวงเดือนไม่ใช่เหรอ?

ที่สำคัญ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเจตนินก็ไม่ใช่อย่างที่เขาเข้าใจ ทำไมเขาถึงคิดว่าเขามีสิทธิ์มาก้าวก่ายในชีวิตของเธอได้?

“ฉันไม่เคยก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของคุณ เพราะฉะนั้นอย่ามาก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของ...”

ก่อนที่เธอจะทันพูดจบ ริมฝีปากของเธอก็ถูกปิด

คำพูดนั้นจ่ออยู่ที่ลิ้นของเธอ แต่ไม่สามารถออกมาได้

“อืมม—”

รินลดาใช้เวลาชั่วครู่กว่าจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เธอผลักเขาออก

ธีรสิทธิ์รู้สึกตัว เขาก้าวถอยออกมา

และจ้องไปที่ผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา

เขาเพิ่งทำอะไรลงไป?

ดวงเดือนเชิญชวนเขาอยู่เสมอ แต่เขากลับไม่เคยรู้สึกต้องการเธอเลย

แต่เมื่อเขาเห็นริมฝีปากสีชมพูเรื่อของผู้หญิงคนนี้ที่กำลังขยับจำนรรจาไม่หยุด สมองเขาว่างเปล่าขาวโพลน เขาสูญเสียการควบคุมตัวและทำในสิ่งที่ไม่คาดคิด!

หลังจากคืนนั้น รินลดาไม่เคยเข้าใกล้ผู้ชายคนไหนอีกเลย เธอรู้สึกอดสูและตกใจ

“คุณ— คุณทำอย่างนี้ได้ยังไง” รินลดารู้สึกว่าเธอถูกล้ำเส้น

เธอไม่ใช่ผู้หญิงใจง่าย

เขามีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้?

ธีรสิทธิ์หันหลังให้เธอแล้วพูดว่า “คุณเป็นภรรยาของผม”

เพราะฉะนั้น สิ่งที่เขาทำก็ไม่ถือว่าล้ำเส้น!

รินลดาเบิกตากว้าง นี่เป็นตรรกะที่ผิดเพี้ยนที่สุด!

“เราไม่ใช่สามีและภรรยากันจริง ๆ มันเป็นเพียงข้อตกลง!” เสียงของรินลดาสั่น

เธอกลัวความใกล้ชิดกับผู้ชาย

มันเป็นฝันร้ายสำหรับเธอในคืนนั้น

เธอไม่ต้องการความใกล้ชิดแบบชายหญิง

รินลดาโกรธจัดจนไม่ทันทันสังเกตว่าธีรสิทธิ์เองก็ผิดปกติ ความสงบนิ่งของเขาเป็นเพียงการแสดง

ถ้ารินลดาไม่ได้โกรธจัดจนควันออกหู เธอก็คงจะเห็นว่าหูของธีรสิทธิ์แดงขึ้น

“ถึงจะเป็นข้อตกลง แต่คุณไม่เคยพูดว่าระหว่างนี้ เราจะทำในสิ่งที่สามีและภรรยาทำกันไม่ได้” เขาค่อย ๆ หันกลับมาและมองไปที่รินลดาซึ่งตอนนี้ดูเหมือนกับว่าเธอกำลังเสียสูญ

เขาขมวดคิ้วด้วยความฉงน

จูบของเขามีผลกับเธอมากขนาดนี้เลยเหรอ?

หรือเป็นเพราะว่าเธอตั้งใจจะเก็บมันไว้ให้ผู้ชายคนนั้น?

เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเธอ “ผู้ชายที่ไม่สามารถปกป้องดูแลผู้หญิงที่เขารักได้ มันเป็นผู้ชายแบบไหนกัน? คุณเห็นอะไรในตัวมันถึงกับต้องสงวนตัวเองไว้ให้มันเลยเหรอ?”

รินลดาไม่รู้ว่าเขากำลังพูดถึงอะไร เขาพูดเรื่องอะไร?

หรือเขากำลังพูดถึงคุณเจต?

รินลดากำลังจะเอ่ยปากย้อนถามกลับ แต่ตอนนี้ธีรสิทธิ์ดึงตัวเองกลับเข้าสู่ภาวะสงบนิ่งได้แล้ว เขาเดินไปนั่งที่หน้าโต๊ะ เขาเอนหลังอย่างสบาย ๆ มือข้างหนึ่งวางบนโต๊ะอย่างผ่อนคลาย ใบหน้าของเขาไร้ความรู้สึกราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ผมยกที่ดินที่อ่าวรัพัลส์ให้คุณได้นะ แต่” เขาเว้นช่วงเล็กน้อย “ไม่ได้ให้ฟรี”

รินลดากำมือแน่นจนตัวสั่น ความคิดนับล้านแล่นผ่านสมองของเธอ แต่เธอก็สามารถระงับอารมณ์ต่าง ๆ ที่มีต่อพฤติกรรมแปลก ๆ ของธีรสิทธิ์ได้

"คุณต้องการอะไร?" เธอถามอย่างใจเย็น

ธีรสิทธิ์หรี่ตาลงเล็กน้อย พร้อมเอียงคอ “ผมยังไม่ได้คิด ไว้คิดออกแล้วจะบอกก็แล้วกัน”

นี่อาจเป็นสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลที่สุดที่เขาเคยทำในชีวิต

ไม่คาดคิด!

ควบคุมไม่ได้!

รินลดาเม้มริมฝีปาก มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทวงเอาของที่เป็นของแม่เธอคืนจากจตุเทพ เพราะฉะนั้นเธอจำเป็นต้องมีอะไรบางอย่างมาเป็นเครื่องต่อรองกับจตุเทพ

“ผมไม่ให้คุณไปฆ่าใคร หรือไปทำอะไรที่มันผิดศีลธรรมหรอกหน่า” ธีรสิทธิ์พูดทิ้งท้าย เขารู้ว่าเธอกำลังกังวลใจอะไรอยู่

"ตกลง" รินลดาตอบกลับหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

เธอไม่มีอะไรจะเสียแล้ว เธอจะกลัวอะไร?