ตอนที่ 27
PLAYBOY : 27
October 22, 2026
Pream Part
.
“ฮึก!”
“พรีม ใจเย็น ๆ ก่อนนะ” ฉันถูกดึงเข้าไปกอดอีกครั้งจากผู้ชายคนเดิม หลังจากที่ฉันปล่อยโฮกลางงานฉลองวันเกิดของตัวเอง คริสก็รีบอุ้มฉันเข้ามาในห้อง ฉันพยายามหยุดร้องไห้แล้วนะแต่ก็ทำไม่ได้ ยิ่งคิดถึงความงี่เง่าของตัวเองก็ยิ่งร้องออกมาไม่หยุด
“ฉันนี่...นิสัยไม่ดีเลย” ฉันซบลงบนไหล่กว้างของคริส ก่อนจะเอ่ยโทษตัวเองออกมา คริสรีบดันตัวฉันออก แววตาเขาดูกังวล
“ทำไมคิดแบบนั้น”
“ฉันมันงี่เง่า”
“พรีม เลิกโทษตัวเอง เธอเป็นอะไร บอกฉันได้ไหม” คริสพยายามสบตาฉันเพื่อให้รู้ว่าเขาพร้อมจะรับฟังทุกเรื่องไม่ว่ามันจะงี่เง่ามากแค่ไหนก็ตาม “นะ...อย่าเก็บมันไว้คนเดียวแล้วร้องไห้แบบนี้ ฉันใจไม่ดีเลย”
ฉันพยายามตั้งสติ รู้ดีว่าทุกคนกำลังเป็นห่วงแค่ไหน โดยเฉพาะคนตรงหน้าที่สีหน้าวิตกกังวลไปหมด แต่ฉันจะทำยังไงดี จะให้บอกเล่าเรื่องที่ฉันเข้าใจผิดจนเผลอคิดร้าย ๆ กับคริสและนับดาวออกไปอย่างนั้นเหรอ ถ้าเขารู้เขาคงรังเกียจฉัน เพราะฉันมันเป็นคนนิสัยไม่ดี ไม่คู่ควรกับความใจดีของคนอื่นเลยซักนิด
“พรีม” คริสนั่งลงตรงหน้าฉัน ก่อนจะจับมือฉันไปกุมไว้ อีกแล้ว ทำไมเขาต้องอบอุ่นกับฉันขนาดนี้ด้วย “มีอะไรที่มันอึดอัดอย่าเก็บไว้คนเดียวรู้ไหม เราเป็นสามีภรรยากันแล้วนะ แค่ต้องอุ้มท้องเธอก็ลำบากมากพออยู่แล้ว ให้ฉันได้แบ่งเบาเธอบ้าง”
ฉันเงียบไปเมื่อคริสพูดออกมาแบบนั้น สิ่งที่เขาพูดทำให้ฉันฉุกคิดขึ้นได้ ตอนนี้เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว คริสเองก็พยายามทำทุกอย่างให้มันดีขึ้นแม้ว่าระหว่างเราจะเริ่มต้นได้ไม่ดี แต่ตัวฉันกลับไม่คิดจะทำอะไรเลย แถมยังจมอยู่กับความหวาดระแวงและไม่ไว้ใจในตัวเขาอีก ถ้าฉันยังเป็นแบบนี้ต่อไป วันหนึ่งชีวิตครอบครัวคงพังลงด้วยฝีมือของฉันเอง
“ฉัน...เข้าใจผิด” คริสเงียบและตั้งใจฟัง เขาเกลี่ยปลายนิ้วที่หลังมือฉันไปมาเบา ๆ เพื่อให้ฉันผ่อนคลาย “เข้าใจผิดว่านายกับนับดาว...”
“หืม?” คริสเอียงคอเล็กน้อย ยังไม่เข้าใจว่าฉันต้องการพูดเรื่องอะไร
“เมื่อวาน... นับดาวพูดเรื่องถ่ายรูป เหมือนนับดาวรู้เรื่องของนายดี” คริสดูเหมือนว่าจะเข้าใจเรื่องราวมากขึ้น แต่เขายังคงเงียบเพื่อให้ฉันพูดมันออกไปให้หมด “แล้วเมื่อคืน... นายก็รีบพรวดพราดออกไปหานับดาว เมื่อเช้าก็ยังไปยืนคุยกันสองต่อสองอีก”
“...”
“ฉันไม่รู้ว่าคุยกันเรื่องอะไร ก็เลย...”
“ก็เลยเข้าใจผิด คิดว่าฉันกับนับดาวมีอะไรกัน?”
“กะ...ก็ไม่ใช่ขนาดนั้นหรอก แต่มันก็คิดไปทางลบมากกว่าทางดี” ฉันอธิบายเสียงอ่อย ถึงฉันจะมีแต่ความคิดร้าย ๆ อยู่ในหัว แต่ก็ไม่ได้คิดไปถึงขั้นนั้น แต่ไม่ว่าจะคิดในระดับไหนมันก็แย่เหมือนกัน เพราะฉันกำลังทำตัวเป็นคนที่น่ารังเกียจ มองโลกในแง่ร้าย ทั้ง ๆ ที่ทั้งคริสและนับดาวดีกับฉันมากแท้ ๆ
ยิ่งคิดฉันก็ยิ่งรู้สึกผิด ฉันนี่มันแย่จริง ๆ
“นาย รังเกียจไหมที่ฉันเป็นแบบนี้”
คริสส่ายหน้าไปมา ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะเผยรอยยิ้มออกมาช้า ๆ “ไม่เลย ไม่รังเกียจ ไม่โกรธด้วยซ้ำ”
“จริงเหรอ”
“จริงสิ” คริสลูบมือของฉันเบา ๆ แอบหมุนแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของฉันเล่นด้วย “เพราะถ้าเธอรู้สึกแบบนี้ แปลว่าเธอกำลังหวงฉัน”
“ไม่...”
“ถ้าจะปฏิเสธ ก็ขอคำอธิบายอาการที่เธอเป็นด้วยนะ”
"ฉัน..." เมื่อคริสเอ่ยดักมาแบบนั้นฉันก็พูดไม่ออก ฉันก็หาเหตุผลให้ตัวเองไม่ได้หมือนกันว่าทำไมถึงได้โกรธและคิดไปไกลกับเรื่องของคริสและนับดาวมากขนาดนี้ ฉันคงจะหวงเขาจริง ๆ ละมั้ง... ก็คริสเป็นสามีของฉันนี่นา...
“แล้วฉันหวงไม่ได้หรือไง ฉันเป็นภรรยานายนะ” เมื่อแก้ตัวไม่ได้ฉันก็เชิดหน้าขึ้น ก็แค่ยอมรับว่าหวงไม่ใช่เรื่องยากซักหน่อย ผิดตรงไหนที่ฉันจะหวงสามีตัวเอง
“หวงได้สิ” คริสยิ้มจนดวงตาคู่นั้นเป็นประกาย “เพราะฉันก็หวงเธอเหมือนกัน”
“...”
ฉันหาเสียงตัวเองไม่เจอเมื่อคริสพูดพร้อมจ้องมองมาแบบนี้ คริสเองก็หวงฉันอย่างนั้นเหรอ...
ไม่รู้ว่าระหว่างเราความรู้สึกแบบนี้มันเกิดขึ้นเร็วไปไหม แต่มันเกิดขึ้นแล้ว และไม่ได้เกิดขึ้นแค่กับฉันฝ่ายเดียวด้วย...
“ฉันมีอะไรให้น่าหวง ไม่ได้เข้าใกล้ใครเลย แถมยังท้องอยู่แบบนี้”
“มีสิ แค่เธอกับไอ้มาเฟียอยู่ใกล้กันในระยะสองเมตรฉันก็หวงแล้ว” คริสทำหน้าเครียดขึ้นเมื่อพูดเรื่องนี้ออกมา เดี๋ยวนะ... ฉันกับพี่มาเฟียนี่นะ เราสองคนเป็นอดีตไปแล้ว และไม่มีทางกลับไปรีเทิร์นได้แน่นอน พี่มาเฟียรักนับดาวออกขนาดนั้น
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ฉันก็เริ่มเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองเป็นมากขึ้น เพราะฉันเองก็รู้ดีว่านับดาวรักพี่มาเฟียแค่ไหน แต่ฉันก็ยังคิดแบบนั้นได้ บางที... ถ้าเราอยากให้ชีวิตคู่ของเราไปได้ไกล เราก็ควรคุยกันให้มากขึ้น เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้มั่นใจในตัวเรา และเราจะได้มั่นใจในตัวเขาด้วย
“ฉันไม่ได้รักพี่มาเฟีย” ฉันสารภาพออกไป เรื่องนี้นอกจากพ่อ แม่ พี่มาเฟียและนับดาวแล้วไม่มีใครรู้เลย ทุกคนล้วนเข้าใจว่าฉันเคยรักมาพี่มาเฟียมาก่อน คริสเองก็น่าจะคิดแบบนั้น แต่วันนี้ฉันจะบอกเขาเอง เพื่อให้ความสัมพันธ์ของเราก้าวไปในทิศทางที่ดีขึ้นและไม่มีอะไรค้างคา “ไม่ได้รัก และก็ไม่เคยรัก”
“ไม่เคยรัก?”
“อื้อ” ฉันพยักหน้าหงึกหงัก สำหรับพี่มาเฟีย ถ้าตอนที่เราเป็นคู่หมั้นกันแล้วเราได้ใช้ชีวิตอยู่ใกล้กันมากกว่านี้ ฉันก็คงตกหลุมรักพี่มาเฟียได้ไม่ยาก แต่เพราะว่าเราห่างกันไกลเกินไป ห่างกันจนความรู้สึกอะไรก็ตามที่จะรั้งเราไว้แทบไม่มีเลย มีเพียงคำพูดของผู้ใหญ่ที่ผูกมัดเราไว้ก็เท่านั้น แต่ก็ต้องขอบคุณความห่างไกลนั้น เพราะถ้าฉันรักพี่มาเฟีย ฉันคงอยู่ไม่ได้ถ้าต้องมารับรู้ว่าเขาไม่เคยรักฉันเลย แถมยังรักคนอื่นมากขนาดนั้นอีก
“ฉันกับนับดาวก็ไม่เคยเป็นอะไรกัน” คริสเองก็ได้โอกาสคลายความกังวลในใจฉัน ฉันรู้จักคริสพร้อม ๆ กับที่รู้จักนับดาว และฉันไม่เคยรู้ว่าทั้งสองคนมีความหลังอะไรกันไหม พอเห็นความสนิทสนมเหมือนรู้ใจกันขนาดนั้นเลยทำให้อดคิดไปในทางลบไม่ได้ “เรารู้จักกันตั้งแต่ปีหนึ่ง เพราะไอ้มาเฟียเป็นเดือน และนับดาวเป็นดาว แต่ไม่ได้สนิทกันหรอกนะ ไม่เคยคุยกันเป็นการส่วนตัวด้วยซ้ำ เพิ่งมาสนิทกันตอนหลัง ๆ เพราะฉันเป็นพ่อสื่อให้สองคนนี้รักกัน”
“หืม นายนี่นะ?”
“ไม่เชื่อใช่ไหมล่ะ แต่มันคือความจริง ถ้าไม่มีฉันสองคนนั้นคงไม่ได้คบกันหร๊อกก” คริสยืดอกอย่างภาคภูมิ ท่าทีที่น่าหมั่นไส้นั้นทำให้ฉันอดตีลงบนอกเขาเบา ๆ ไม่ได้
“นายนี่เองที่ทำให้ฉันต้องถอนหมั้นกับพี่มาเฟีย”
“พูดแบบนี้หมายความยังไง เสียดายมันเหรอ” คริสเปลี่ยนสีหน้าเป็นบึ้งตึงทันที เห็นแบบนั้นฉันก็อดแกล้งไม่ได้
“ก็เสียดายนะ พี่มาเฟียทั้งหล่อ ทั้งรวย ไม่เจ้าชู้ โรแมนติก”
“โห” คริสปล่อยมือฉันทันที “จะมีเมียทีไหนใจร้ายชมผู้ชายคนอื่นต่อหน้าผัวตัวเองแบบนี้บ้างเนี่ย แถมผู้ชายคนนั้นยังเป็นอดีตคู่หมั้นอีก”
“ทำไม หวงเหรอ” ฉันได้ทีรีบล้อเลียนเขา หวังจะให้คริสรู้สึกหน้าร้อน ๆ เหมือนที่ฉันเป็นบ้าง แต่ฉันคงประเมินความหน้าหนาของคริสน้อยไป
“หวงสิ ก็บอกไปแล้วนี่”
“...” กลายเป็นฉันเองที่พูดไม่ออก สองครั้งแล้วนะที่คริสพูดแบบนี้ ถูกหวงมันต้องหงุดหงิดสิที่มีคนมาวุ่นวาย แต่ทำไมฉันกลับรู้สึกดีแบบนี้นะ เหมือนว่าฉันกำลังจะได้เป็นคนสำคัญของใครบ้างแล้ว...
“ละ...แล้วยังไงต่อ...กับนับดาวน่ะ” ฉันรีบเปลี่ยนเรื่อง เพราะเหมือนยิ่งล้อเลียนเขาก็ยิ่งเข้าตัวเองแปลก ๆ
“เรื่องถ่ายรูปใช่ไหม” คริสเลิกงอแง ก่อนจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฉันฟังไม่มีหมกเม็ด “พอดีว่าสามสี่เดือนที่แล้วฉันสนใจเรื่องถ่ายรูปน่ะ นับดาวเขาถ่ายรูปเก่ง ก็เลยปรึกษาเขา ได้เขามาเป็นครูสอนหลายอย่างเลย”
“อ๋อ...แบบนี้นี่เอง”