ตอนที่ 5
ตกหลุมรัก - 05
October 22, 2026
พอผมมาหาส้มหวานตอนตีสี่และได้เบอร์ผมก็เดินกลับห้องตัวเองทันที ผมเดินตรงไปที่ลิฟท์และกดขึ้นชั้นบนสุด
ไม่นานประตูลิฟท์ก็เปิดออก ผมจึงเดินออกมาจาลิฟท์ และเดินตรงไปที่ห้องของตัวเองและเปิดประตูห้องเข้าไปข้างใน
ผมเดินไปที่โซฟาและนั่งลงก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และเมนเบอร์ของส้มหวานไว้ในเครื่อง
ผมนั่งมองเบอรที่ได้มา ก่อนจะกดโทรหาเธอ แต่เธอก็ไม่ยอมรับสายผม แต่ผมไม่ยอมแพ้จึงกดวางและโทรไปใหม่อีกรอบ
ผมถือสายรอไม่นานส้มหวานก็ยอมรับสายของผม ดีใจจังที่เธอยอมรับสายของผมแล้ว ผมก็พูดคุยกับเธอก่อนที่เธอจะขอไปนอน
ผมนั่งยิ้มอย่างมีความสุขอยู่คนเดียว ก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินเข้าห้องนอนไป และล้มตัวลงนอนทันที
09:00 น.
ผมรู้สึกตัวตืนขึ้นและหยิบโทรศัพทขึ้นมาดูว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว และก้าวลงจากเตียงตรงไปห้องน้ำ เพื่ออาบน้ำล้างหน้าล้างตา
ผมใช้เวลาอาบน้ำไม่นานก็เดินออกมาพร้อมผ้าขนหนูพันเอว ผมเดินตรงไปที่ตู้เสื้อหยิบเสื้อยืดสีดำและกางเกงสามส่วนออกมาใส่
ผมแต่งตัวเสร็จก็เดินออกมาจากห้องตรงไปที่ประตูและเปิดออกมาทันที ผมเดินตรงไปที่ลิฟท์และกดลงมาข้างล่าง
ไม่นานประตูลิฟท์ก็เปิดออก ผมจึงเดินออกมาจาลิฟท์ ผมเดินออกมาที่หน้าคอนโด และหันไปมองร้านของส้มหวานที่ตอนนี้มีลูกค้าเข้าออก
จึงหันกลับมาที่ถนนมองซ้ายมองขวาและเดินข้ามถนนไปฝั่งตรงข้าม ผมเดินไปเซเว่นเพื่อแวะซื้อของกินมาทาน
ก่อนจะไปนั่งเฝ้าส้มหวานที่ร้าน ผมเดินดูอาหารแช่แข็ง เลือกดูและหยิบลงใส่ตะกร้าและเดินดูขนมเอาไว้กินเวลาว่าง
ไม่นานผมก็เลือกดูของเสร็จและเดินไปจ่ายเงินที่หน้าเคาน์เตอร์ที่มีพนักงานยืนอยู่ ผมวางตะกร้า
และพนักงานก็หยิบของในตะกร้ามาคิดเงินก่อนที่จะใส่ถุง ไม่นานพนักงานก็คิดเงินเสร็จและผมก็จ่ายเงิน ผมเดินถือถุงออกจากร้าน
ผมที่เดินตามข้างถนนและจังหวะที่จะข้าม เสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น ผมจึงหยุดเดินและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
#ไอ้สเวน
(ฮืออ ไอ้คาเรน มันอยู่ไหน ฮึก)
"อยู่ข้ามถนน"
(มึงโดนไล่ออกจากคอนโดหรอว่ะ ฮึก!!)
"ป่าว!!"
(โธ่!! เพื่อนกูกลายเป็นหมาจรจัดไปล่ะ)
"ไอ้สัส!!กูบอกว่า ป่าวไง"
(ไม่เป็นไรมึง!! มึงยังมีกูอยู่)
"ถ้ามึงยังไม่หยุด กูวางจริงๆแล้วนะ"
(เข้าเรื่องล่ะกัน มึงโทรตามไอ้เปเปอร์และไอ้ฟิวเวอร์และไอ้แม็ททิวให้มาหากูที่คอนโดด่วน มึงด้วย)
"ได้ แล้วเจอกัน"
พอผมวางวางสายไอ้สเวนเสร็จ ก็กดเบอร์ไอ้ฟิวเวอร์และโทรหามัน ไม่นานไอ้ฟิวเวอร์ก็รับสายผม
#ไอ้ฟิวเวอร์
(อือ มีอะไรว่ะ คนจะนอน)
"ไอ้สเวนให้ไปหามันที่คอนโด"
(ไปทำเหี้ยอะไร!!??)
"ไม่รู้ว่ะ!!??"
(เอ้า!! ไม่รู้แล้วจะให้กูไปทำเหี้ยอะไรว่ะ)
"ไปเถอะ มันอุตส่าห์โทรมาหากูและให้กูโทรมาหามึงเลยนะเว้ย!!!"
(กูควรจะดีใจและขอบคุณมันดีไหม ไอ้สัส!!!)
"ไม่ต้องพูดมาก เจอกันที่คอนโดไอ้สเวน"
(เออ!! อะไรของแม่งว่ะ)
พอไอ้ฟิวเวอร์วางสายไปผมก็กดโทรหาไอ้เปเปอร์ ไม่นานมันก็รับสายผม
#ไอ้เปเปอร์
"ไอ้เปเปอร์..."
(รู้แล้ว กำลังไป)
มันวางไปแล้วครับ ไอ้นี่รับปุ๊บวางปั๊บ ผมจึงกดเบอร์ไอ้แม็ททิวเป็นคนสุดท้าย
#ไอ้แม็ททิว
"ไอ้แม็ททิว!!"
(สวัสดีค่ะ พี่คาเรน)
"อ้าว!! น้องแอปเปิ้ลหรอ ไอ้แม็ททิวล่ะ"
(ค่ะ แม็ททิวหลับอยู่ค่ะ ให้หนูปลุกเลยไหมค่ะ)
"ไม่ต้องครับ ถ้ามันตื่นบอกให้มันไปหาไอ้สเวนที่คอนโดด้วยนะครับ"
(ได้ค่ะ หนูจะบอกให้)
เมียไอ้แม็ททิวก็วางสายไป ผมจึงเก็บโทรศัพท์เข้าที่เดิมและเดินข้ามถนน ผมรีบเดินเข้าคอนโดไปที่ลานจอดรถและขับออกไปทันที
วันนี้ว่าจะไปหาส้มหวานที่ร้านซะหน่อย แต่ต้องไปหาไอ้เหี้ยสเวนมันก่อน เฮ้ย!!!! ถ้ามันไม่สำคัญกูเอามึงตายแน่ ไอ้สเวน!!
คอนโดสเวน
ผมขับรถออกมาจากคอนโนและตรงไปที่คอนโนไอ้สเวน ไม่นานผมก็ขับรถมาถึงคอนโดมัน ผมเลี้ยวเข้ามาที่ลานจอดรถและขับรถวนหาที่จอด
ไม่นานผมก็เจอที่ว่างและเลี้ยวเข้าไปจอด ผมเปิดประตูรถและก้าวลงมาก่อนจะเดินไปที่ลิฟท์ ผมเดินตรงไปที่ลิฟท์ที่ตอนนี้มีผู้ชายสองคนยืนอยู่
"ไงพวกมึงมากันเร็วจังว่ะ" พอผมเดินตรงเข้าไปก็รู้ทันทีว่าผู้ชายสองคนที่ยืนรอลิฟท์อยู่ คือ ไอ้เปเปอร์และไอ้ฟิวเวอร์
"ไอ้แม็ททิวล่ะ" พอพวกสองหันมามองหน้าผมกันและไอ้ฟิวเวอร์ก็ถามหาไอ้แม็ททิว มันคงคิดว่าผมมาด้วยกัน
"ยังไม่ตื่น!!" ผมก็ตอบไอ้ฟิวเวอร์ไป ไม่นานลิฟท์ก็เปิดออก พวกผมก็เดินเข้าไปในลิฟท์และกดขึ้นชั้นบนสุด
ไม่นานประตูลิฟท์ก็เปิดออก ะวกผมก็เดินออกมาจสกลิฟท์และเดินตรงไปที่ห้องของไอ้สเวนมัน