ตอนที่ 8
ตกหลุมรัก - 08
October 22, 2026
"โอ้ยยย!!! กูอยากจะบ้าตาย"
ฉันไม่สนใจเขาจึงเดินเข้าห้องนอนทันที เธอวางกระเป๋าและหยิบผ้าขนหนูและเดินเข้าห้องน้ำ โดยไม่สนใจเสียงเคาะประตูที่ดังอยู่
ก๊อก
ก๊อก
ก๊อก
ก๊อก
ก๊อก
มันดังตั้งแต่ฉันเดินเข้ามาในห้องนอนและเข้าห้องน้ำอาบน้ำ พอออกมาเสียงเคาะประตูห้องจากคนข้างนอกมันดังไม่หยุด
"เธอ!!! เปิดประตูหน่อย??"
ก๊อก
ก๊อก
ก๊อก
พอฉันทำเป็นไม่สนใจมันก็ยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ โอ้ยยย!! กูจะนอน หนวกหูเว้ยย ฉันที่ล้มตัวลงนอนบนเตียงก็ต้องดีดตัวขึ้นอย่างหัวเสีย
แกร๊ก!!
"มีอะไร!!" ฉันตัดสินใจเดินลงจากเตียงและเดินไปเปิดประตูห้องนอนอย่างหงุดหงิด กูคิดถูกหรือคิดผิดว่ะ ที่ให้เขาเข้ามา
"ขอนอนด้วยดิ่"
ปัง!!
ก๊อก
ก๊อก
ก๊อก
พอเขาพูดเสร็จฉันก็ปิดประตูห้องใส่หน้าเขาทันที และเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกรอบ เธอเดินตรงไปที่เตียงและล้มตัวลงนอนใหม่
"ส้มหวาน!! ผมนอนแล้วปวดหลัง ขอนอนด้วยครับ!!"
ก๊อก
ก๊อก
ก๊อก
ก๊อก
"นอนไม่ได้ ก็กลับห้องมึงไป กูจะนอน!!!" ฉันตะโกนออกไปเสียงดังอย่างเหลืออดที่เขาเอาแต่เคาะประตูไม่หยุด
โอ้ยยยย ใครก็ได้เอามันออกไปจากห้องกูที กูจะบ้าตายอยู่แล้ววว!!!!
ผมที่ยืนเคาะประตูห้องนอนของส้มหวาน อย่างไม่หยุดจนเธอยอมเปิดประตูห้องนอนออกมาอีกรอบ
"นายคาเรนถ้ามึงยังไม่หยุดเคาะก็เชิญเสด็จออกไปจากห้องกู"
"ผมนอนตรงโซฟาไม่ได้มันปวดหลัง" ผมหาข้ออ้างเพื่ออยากเข้าไปนอนในห้องกับส้มหวาน
ในเมื่อเข้าห้องเธอมาได้ก็ต้องเข้าห้องนอนของเธอให้ได้เหมือนกัน
"ทำไม??"
"ขาผมยาวกว่าโซฟาห้องเธอ" ผมอธิบายให้ส้มหวานฟัง เธอก็ยืนฟังผมพูดและหันไปมองโซฟาห้องก่อนจะหันกลับเข้าห้องนอนไป
"นั้นรอแปบ"
"อะไรครับ??" ไม่นานเธอก็ออกมาใหม่พร้อม หมอน ผ้าห่ม และฟูกนอนพื้นญี่ปุ่นส่งมาให้ผมถือ ผมก็รับมาแบบงง
"หมอน ผ้าห่ม ฟูกนอนพื้นญี่ปุ่น"
"เอามาทำไมครับ??" ผมถามส้มหวานอย่างสงสัยที่เธอขนของพวกนี้มาให้ผม
"ถ้านอนโซฟาไม่ได้มึงก็นอนที่พื้นไป ฝันดี"
ปัง!!
ส้มหวานเธอพูดเสร็จก็เปิดประตูห้องนอนทันที ผมได้แต่ยืนมองบานประตูและยกยิ้มก่อนจะปูฟูกนอนตรงหน้าห้องนอนเธอทันที
"ถึงจะไม่ได้นอนในห้องแต่อย่างน้อยก็ได้ฝันดี หึหึ"
07:00 น.
ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาลุกขึ้นนั่งบนเตียงและบิดขี้เกียจก่อนจะก้าวลงจากเตียงเพื่อเตรียมตัวไปเปิดร้าน ฉันเดินไปหยิบผ้าขนหนูและเดินเข้าห้องน้ำ
เพื่ออาบน้ำไม่นานก็อาบน้ำเสร็จและเดินออกมาตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าและแต่งตัวให้เรียบร้อย เธอตรวจดูความเรียบร้อยก่อนจะเดินออกจากห้อง
ฉันเปิดประตูห้องนอนออกมาจังหวะที่ก้าวขาออกมาและเหยียบลงไป ก็ต้องตกใจเรียกร้องของคนที่ถูกเหยียบ
"โอ้ยยยยย!!"
"เฮ้ย!! ทำไมมานอนตรงนี้ว่ะ!!" ฉันตกใจจึงรีบยกเท้าออกและก้มลงมองดูก็เห็นนายคาเรนโผล่หัวออกมาจากผ้าห่ม
"อรุณสวัสดิ์ครับ ส้มหวาน"
"เออ!! ทำไมมึงมานอนตรงนี้!??" ฉันก้าวถอยหลังออกมานิดหน่อยและนายคาเรนก็หันมากล่าวทักทายตอนเช้าและลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ
"ก็เธอให้ผมนอนตรงพื้นไม่ใช่หรอครับ!!"
"ใช่ แต่ไม่ได้ให้มึงมานอนขวางประตูแบบนี้" ฉันบอกเขาและท้าวสะเอวก้มลงมองนายคาเรนที่ยืนเถียง
"ที่หลังเธอก็ต้องบอกสิ่ว่าจะให้นอนตรงไหน!!??"
"คือกูผิดใช่ไหม!!??" ฉันชี้เข้าตัวเองที่เขาหาว่าฉันไม่ยอมบอกเขาให้รายละเอียด คือกูผิดใช่ไหมที่พูดแล้วมึงไม่เข้าใจ
"ใช่ครับ นี้ครับฟูกนอน หมอน ผ้าห่ม"
"กลับห้องมึงไปอาบน้ำและมาที่ร้านด้วย" ฉันรับฟูกที่นอน หมอนและผ้าห่มจากมือของเขาและบอกให้เขากลับห้องไปได้แล้ว
"ได้ครับ แล้วเจอกันที่ร้านนะครับ!!"
พอผมบอกส้มหวานเสร็จก็เดินออกมาจากห้องของเธอ ผมเดินตรงไปที่ลิฟท์และกดขึ้นชั้นบนสุด
ผมยืนรอลิฟท์ขึ้นไม่นานประตูลิฟท์ก็เปิดออกผมจึงเดินออกมาจาลิฟท์ตรงไปที่ห้องของตัวเอง เขาเปิดประตูห้องและเดินเข้าไปใน
ผมเดินตรงไปที่ห้องนอนของตัวเองและเดินไปหยิบผ้าขนหนูก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ ไม่นานผมก็อาบน้ำเสร็จ
ผมเดินออกมาด้วยผ้าขนหนูพันเอวตรงมาที่ตู้เสื้อผ้ารีบจัดการแต่งตัวให้เรียบร้อย ไม่นานผมก็แต่งตัวเสร็จด้วยเสื้อผ้าสบายๆ
ผมเดินออกมาจากห้องของตัวเองและตรงไปที่ลิฟท์ กดปุ่มเรียกไม่นานประตูลิฟท์ก็เปิดออกผมจึงเดินเข้าข้างในและกดลิฟท์ลงมาข้างล่าง
ผมยืนรอจึงประตูลิฟท์เปิดออกผมจึงเดินออกไปผมเดินออกมาหน้าคอนโดและเดินตรงไปที่ร้านของส้มหวานที่ตอนนี้มีพวกเด็กเสิร์ฟเดินเข้าร้านกัน
ร้าน SweetMony Coffee Shop
"สวัสดีครับเจ้!!"
"สวัสดีครับพี่ส้มหวาน"
"สวัสดีค่ะพวกพี่"
"สวัสดีครับ"
กริ้ง!! กริ้ง!!