ตอนที่ 47
ตกหลุมรัก - 47
October 22, 2026
หลังจากที่ฉันประสบอุบัติเหตุและพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นเวลานาน 2 อาทิตย์ วันนี้ก็ได้เวลาที่ฉันต้องออกจากโรงพยาบาล ตลอดเวลาที่เธอพักรักษาตัวอยู่ที่นี่ คาเรนมักจะมาอยู่ดูแลเธอเสมอ
"คุณแม่ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะครับ เพราะว่าตอนนี้ท้องได้ 8 เดือนแล้ว"
"ค่ะ ขอบคุณค่ะ"
"ขอบคุณครับ"
"ถ้าคุณแม่มีอาการผิดปกติหรือน้ำเดินให้รีบมาที่โรงพยาบาลทันทีเลยนะครับ"
"ค่ะ ขอบคุณค่ะ" ฉันกล่าวขอบคุณเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่คาเรนจะพาเธอออกมาจากห้องตรวจ
ไม่นานเขาก็พาฉันมาที่รถเฟอร์รารี่ที่จอดอยู่ที่ลานจอดรถ หลังจากที่เธอเข้ามานั่งภายในรถเรียบร้อยแล้วคาเรนก็เดินไปที่คนขับรถและเปิดประตูรถเข้านั่งด้านใน ก่อนที่เขาจะขับรถออกไปจากโรงพยาบาลทันที
ตลอดเวลาที่คาเรนขับรถออกมาจากโรงพยาบาล เขาเอาแต่พยายามชวนฉันคุยตลอดทาง แต่เธอไม่มีอะไรจะคุยกับเขาและยังบอกให้คาเรนขับรถไปส่งเธอที่คอนโดของอีรีซี่มัน
"ที่นี่ที่ไหน??" ฉันถามขึ้นมาอย่างสงสัยที่หันว่ารถของเขาเลี้ยวเข้าจอดที่บ้านคฤหาสน์หลังหนึ่ง คาเรนไม่ตอบคำถามของฉันเขาเปิดประตูรถออกไปและเดินมาฝั่งที่ฉันนั่งและเปิดออก
"ไปส่งกูที่คอนโดอีรีซี่ เดี๋ยวนี้!!" ฉันพูดขึ้นอย่างโมโหพร้อมกับนั่งกอดอกจ้องมองใบหน้าของคาเรนอย่างเอาเรื่อง
"มาแล้ว ทำไมไม่พาน้องเข้ามาในบ้านล่ะ!!?? ตาเรน??" คุณหญิงเพียงขวัญที่ยืนมองอยู่นานพอสมควรและเห็นบุตรชายคนเล็กของตนไม่ยอมพาส้มหวานเข้ามาในบ้านสักที
"คุณแม่ครับ มันไม่ใช่ความผิดของผมนะครับ" คาเรนที่ถูกคุณแม่ของตนว่า เขาจึงรีบหันไปบอกท่านอย่างออดอ้อนทันที
"สวัสดีค่ะ คุณป้า"
"ไม่เอาหนูส้มหวาน เรียกแม่ซิลูก เรียกเหมือนตาเรน" คุณหญิงเพียงขวัญที่ได้ยินหญิงสาวยังเรียกว่าป้า ท่านจะบอกให้หญิงสาวเรียกเธอว่าแม่
"ค่ะ คุณแม่" ฉันที่ไม่ซินเรียกคุณหญิงเพียงขวัญว่าแม่ สุดท้ายท่านก็ไม่ยอมให้เธอเรียกท่านว่าป้า ให้เรียกท่านว่าแม่จนได้
"ไปลูกเข้ามาในบ้านก่อน หนูเพิ่งออกมาจากโรงพยาบาลต้องพักผ่อนเยอะ" คุณหญิงเพียงขวัญที่เห็นว่าหญิงสาวเรียกตัวเองว่าแม่ ท่านก็ยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนที่จะประคองร่างบางให้เดินตามตนเข้ามาให้บ้าน
"คือ....." ฉันที่กำลังจะตอบปฏิเสธคุณเพียงขวัญ เพราะเธอไม่กล้าที่จะพักอยู่ที่นี่
"มาลูก" คุณหญิงเพียงขวัญเธอไม่ฟังคำอธิบายของฉัน ท่านเอื้อมมือมาจับที่มือของฉันก่อนที่ท่านจะพาเธอเข้ามาภายในบ้าน โดยที่ฉันไม่สามารถทำอะไรได้เลย โดยมีคาเรนเดินถือกระเป๋าตามหลังเข้ามาด้วย
"ตอนนี้ลูกท้องกี่เดือนแล้วจ้า??" คุณหญิงเพียงขวัญพาฉันมานั่งที่โซฟาห้องรับแขก ก่อนที่ท่านจะถามอายุครรภ์ของเธอ
"8 เดือนแล้วค่ะ คุณแม่" ฉันตอบตามความจริง ก่อนที่จะเอื้อมมือมาลูบที่ท้องที่มีขนาดใหญ่ขึ้น
"อื้ม หลานย่า อีกไม่นานหนูก็จะออกมาแล้ว" คุณหญิงเพียงขวัญที่รู้อายุครรภ์ก็ยกยิ้มอย่างยินดีที่จะได้เจอหลานตัวน้อยแล้ว
"ค่ะ"
"เมียจ้า รู้เรื่องเพศยัง" คาเรนที่เดินตามมาที่หลัง ก่อนที่เขาจะส่งของให้แม่บ้านเอาไปเก็บที่ห้องนอนของตน และเดินมานั่งลงข้างๆส้มหวาน
"ผู้ชาย"
"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ตาเรน!!??" คุณหญิงเพียงขวัญถามบุตรชายของตนที่ทำหน้าตาผิดหวัง ที่รู้เรื่องเพศลูกในท้องของส้มหวาน ท่านจึงถามขึ้นอย่างสงสัย
"ก็ผมอยากได้ลูกสาวนี้ครับ คุณแม่!!??"
"ทำไมถ้าลูกเกิดเป็นผู้ชาย นายจะไม่รักหรือไง!!??" ฉันถามขึ้นอย่างไม่พอใจที่เขาผิดหวังเรื่องเพศของลูก เธอจึงกอดอกจ้องมองคาเรนอย่างเอาเป็นเอาตาย
"บ้าหรอครับ!!?? ผัวรักหมดล่ะผู้ชายหรือผู้หญิง" คาเรนที่ถูกฉันมองก็รีบตอบปฏิเสธและรีบบอกเพื่อให้เธอสบายใจเรื่องลูก